Vuurman en Watervrouw – Leven in harmonie met de 5 elementen – Dr. Silvana Schwitzer

Het boek ‘Vuurman en Watervrouw’ van Dr. Silvana Schwitzer is echt een aanrader voor iedereen die nieuwsgierig is naar de werking van de 5 elementen van de Chinese geneeskunde, maar hier nog niet zo heel veel over weet. Het werd mij zelf aangeraden nadat ik een workshop over dit onderwerp volgde; mijn eerste kennismaking met deze prachtige taoïstische wijsheid. De werking van de elementen hout, vuur, aarde, metaal en water op lichaam, ziel en geest worden op een eenvoudige en heldere manier uitgelegd, waardoor je aan het einde van de rit een mooi basisbegrip hebt van wat deze oosterse geneeskunde inhoudt.

Read more Vuurman en Watervrouw – Leven in harmonie met de 5 elementen – Dr. Silvana Schwitzer

Het Ene

“Het Ene heeft geen gedaante, het is niet in een beeld of structuur te vatten. Het loslaten van alle structuren en alle voorstellingen is een wezenlijk onderdeel van ons rijpingsproces. God is slechts ‘zonder manier’ te begrijpen, zoals Eckhart zegt.” – Willigis Jäger, gedachte voor 15 juni

Bovenstaande uitspraak is van Willigis Jäger die in zijn boek ‘Eeuwigheid in het nu’ voor iedere dag van het jaar een inspirerende gedachte geeft. Hijzelf laat zich inspireren door christelijke mystiek, zen (vorm van Boeddhisme) en moderne wetenschap, maar ik herken ook veel van het Daoïsme in zijn teksten. Dat Willis zich door meerdere levensfilosofieën laat inspireren is iets wat mij enorm aanspreekt, omdat ik daarin ook een stukje van mezelf herken. Sinds ik mij ook open heb gezet en interesseer voor andere inzichten en wijsheden naast het christelijke, is datgene wat ik al vermoedde steeds meer aan het licht gekomen: we zeggen en bedoelen allemaal hetzelfde, maar geven er ieder een andere vorm of structuur aan.

Read more Het Ene

Het bewijs dat we leven

Iets meer dan een jaar geleden besloot ik de opleiding tot Zhineng Qigong docent te gaan volgen. Een beslissing die op basis van slechts één kennismaking met Qigong gemaakt werd  en volkomen vanuit mijn hart kwam. Soms heb je simpelweg geen harde bewijs van tevoren nodig of je iets wel of niet moet doen, maar voel je gewoon dat iets onderdeel van je pad is.

Read more Het bewijs dat we leven

Anders denken met Albert Einstein

Al een paar weken ben ik in de ban van Albert Einstein. Sinds de documentaire ‘Genius’ iedere zondag op National Geographic te zien is, plaag ik mijn man telkens met de vraag of hij het voor me op wil nemen. De gedachten van Einstein over tijd en ruimte vind ik fascinerend, zijn doorzettingsvermogen nog meer. Als we het hebben over ‘ruimte innemen’ in deze wereld, dan heeft hij dat zeker gedaan, maar niet voordat hij eerst jarenlang moest worstelen om door een muur van weerstand heen te breken. Geleerden die vastzaten in een bepaald denkpatroon moest hij eerst overtuigen van de mogelijkheid dat de werkelijkheid – zoals ze die tot dan toe als waar hadden aangenomen – toch anders in elkaar zat.

Read more Anders denken met Albert Einstein

All the light we cannot see – Anthony Doerr

Kinderen en oorlog, ze zouden elkaar nooit moeten ontmoeten en toch gebeurt het nog dagelijks in de wereld om ons heen …

Dit verhaal trok mijn aandacht ten eerste omdat het tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog is geschreven, een periode in de geschiedenis die op dit moment mijn aandacht heeft, omdat ik er zelf een verhaal over aan het schrijven ben en ten tweede omdat de hoofdrolspelers twee onschuldige levende wezens zijn die tegen wil en dank een wereld van geweld en haat worden ingetrokken.

Read more All the light we cannot see – Anthony Doerr

Gezien willen worden (oftewel er toe doen)

Vorige week vrijdag hebben mijn man en ik bevrijdingsdag in Leiden gevierd. Beide hadden we onze agenda’s vrijgehouden voor een gezellige dag samen genieten.  Eerst even lekker rustig aan gedaan ‘s morgens  en daarna in de auto gestapt om naar onze bestemming te rijden. We waren natuurlijk niet de enigen die door Leiden slenterden. Het was een gezellig drukte, met hier en daar afgezette straten waar een gezellig muziekje werd gespeeld en je een hapje en een drankje kon halen of door tweedehands boeken kon snuffelen.

Read more Gezien willen worden (oftewel er toe doen)

Dodenherdenking

Anna schrikt wakker van het geloei van sirenes. Ze glipt in de kleren die klaarliggen en wikkelt haar zoontje in een deken. Ze vliegt met hem in haar armen het trappenhuis af, waar medebewoners ook huilend en roepend naar de kelder rennen. Nog voordat ze beneden is, ruikt ze het vuur en wanneer ze nog even door het trappenhuis naar boven kijkt, ziet ze door de raamopening het vuur al hoog boven hen oplaaien. Dicht aaneen gesmeed in de kelder richt een bejaard echtpaar zich prevelend tot de Moeder Gods. Een aan de drank verslaafde kinderloze vrouw krijst onophoudelijk: ‘Verdomde klotezooi!’.

Read more Dodenherdenking

Ja, ik wil!

Met kloppend hart pakt ze de enveloppe op die zojuist door de brievenbus op de mat is gevallen. Van een afstand heeft ze het handschrift al herkend. Een glimlach glijdt over haar gezicht. Zou het dan nu eindelijk zover zijn? Was het mogelijk dat haar droom nu uitkwam? Heel even houdt ze de brief tegen haar hart, maar haalt hem daar snel weer weg. Stel nou dat er iets heel anders in staat als waarop ze hoopt? Haar hart zou gebroken zijn. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat haar signalen niet door hem opgevangen werden. Al een half jaar probeert ze zijn aandacht te vangen, gewoon door met hem te praten en laatst ook door haar naam op het gips van zijn gebroken arm te schrijven. Voor de zekerheid had ze er nog drie kruisjes bij gezet. Dat zou hij nu toch wel snappen? En inderdaad het kwartje leek te vallen. Kort daarop nodigde hij haar uit om samen met vrienden te gaan zeilen en even later ook voor zijn verjaardag. Daar deed hij toch wel heel erg zijn best om naast haar te kunnen zitten. Eigenlijk was er geen ruimte tussen haar en de ander, maar hij had zich ertussen gewrongen. Als sardientjes in een blik hadden ze op de bank gezeten, maar wat was het heerlijk om zo dicht bij hem te zijn. En nu deze brief … Langzaam verwijdert ze de enveloppe en vouwt het papier open. Als ze klaar is met lezen, houdt ze de brief deze keer langer tegen haar hart en roept ‘Ja, ik wil!’.
Read more Ja, ik wil!

De Urban Monnik – Pedram Shojai

De Urban Monnik stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, maar was door andere boeken die ik ook graag wilde lezen wat op de achtergrond geraakt. Toen een vriendin me echter onlangs vertelde dat ze het boek gelezen had en het een aanrader vond, heb ik haar meteen gevraagd of ik het mocht lenen. De reden waarom ik het boek in eerste instantie wilde lezen wist ik niet meer, maar als iets twee of meer keer aan me voorbij komt, dan weet ik dat ik daar iets mee moet doen.

Read more De Urban Monnik – Pedram Shojai