Bestaat de ziel? - Uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Bestaat de ziel? – Hartgeschreven blog

Zoveel mensen, zoveel gedachten over wat de ziel is en als we Wikipedia moeten geloven dan is ziel hetzelfde als ‘het binnenste’. Tot een paar jaar geleden nam ik dat ook voor ‘waar’ aan, totdat ik in de Happinez een artikel van Tijn Touber las, waarin hij naar voren bracht dat de ziel wellicht niet in het lichaam gezocht moet worden, maar het lichaam juist in de ziel. En eerlijk gezegd, vond ik dat toen, en nu nog steeds, helemaal niet zo’n gek idee. We beschouwen als mens het tastbare, het materiële, het lichamelijke vaak als belangrijker dan het onzichtbare, vormloze en geestelijke, waardoor we de ziel, wie weet, ten onrechte tot nu toe een andere plaats in het geheel hebben gegeven, dan in werkelijkheid is. Geen vaststaand gegeven voor mij, maar een gedachte die telkens weer omhoog borrelt als ik over de ziel nadenk.

De ziel in zijn volheid begrijpen, kunnen we als mens op dit moment misschien ook helemaal niet. Het zou zomaar kunnen zijn dat onze vermogens daarvoor nog te beperkt zijn, en we eerst nog heel wat te leren hebben, voordat dat zover is. Of zoals Willigis Jäger in zijn boek ‘Eeuwigheid in het nu’ zegt:

“De mens lijkt op een pianist die steeds maar op één octaaf pingelt en niet weet dat zijn piano zeven octaven bezit. Onze ratio lijkt op dat ene octaaf. Ons bewustzijn bezit veel meer mogelijkheden dan de ratio. Er liggen mogelijkheden in ons verborgen, schatten die we moeten opgraven.”

Het geeft aan dat de ratio slechts één manier is waarmee je het leven kunt observeren; het is maar één deel van ons bewustzijn. Er zijn nog zoveel andere manieren om naar de wereld om ons heen te kijken, zoveel andere octaven nog die we nog niet hebben ontdekt. En met dat besef, ben ik er nu nog meer van overtuigd dat we als mens voorzichtig moeten zijn met het verkondigen van wat ‘waar’ is of ‘niet waar’, omdat we alleen nog maar een stukje van het geheel kunnen waarnemen. Een paar jaar geleden zag ik op een grote muur een metershoog kunstwerk opgemaakt uit kleine afbeeldingen van mensen, pas toen ik van een veel groter afstand ernaar keek, zag ik pas dat alle kleine stukjes bij elkaar een gezicht vormden. Ik denk dat we vaak alleen nog maar die kleine plaatjes kunnen zien, maar wel al het grote geheel aan elkaar willen uitleggen.

Maar ook al begrijp of neem ik nog maar een klein deeltje waar, toch wil ik hier met alle liefde delen hoe ik de ziel tot nu toe in mijn leven ervaren heb. Ik kom dan uit bij het andere Wikipedia synoniem voor de ziel, nl. essentie.

De ziel is voor mij een essentieel, oftewel onmisbaar, deel van de mens. Niet gebonden aan tijd, niet gebonden aan het lichaam, niet gebonden aan de aarde, maar wél verbonden met alles en iedereen.

Het is de goddelijke adem, die onzichtbare en ongrijpbare kracht, die alles in gang zet en waarvan de uitwerking pas écht in al zijn volheid tot je doordringt op het moment dat het er niet meer is. Wanneer je het levenloze lichaam van een dierbare in je armen houdt, besef je pas werkelijk dat de persoon van wie je zo zielsveel gehouden hebt (en nog steeds houdt), niet uitgedrukt werd via zijn of haar lichaam, maar via die onzichtbare kracht. De kracht die ik graag de ziel noem.

Bron: Hartgeschreven blog van christen Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
1 Reactie
  • Nancy TerHorst
    Geplaatst op 01:40h, 13 juli Beantwoorden

    Heel mooi xoxoxo je zus, Nancy

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.