Alles in deze wereld is gebaseerd op verandering. Dag verandert in nacht en nacht weer in dag. Zomer verandert in nazomer en gaat vervolgens over in de herfst. Een baby groeit uit tot een kind en een kind tot een volwassene. Relaties gaan van oppervlakkig naar diep, en soms weer terug naar oppervlakkig. Wat gewoon is wordt soms bijzonder en wat bijzonder is wordt soms weer gewoon. Dat alles verandert is de enige zekerheid die we hebben in dit leven, en tegelijkertijd vaak vooral datgene waar we ons zo tegen verzetten. Weerstand bieden aan de beweging van het leven is...

Als je mij zou vragen wat mij het meest is bijgebleven van de achterliggende twee maanden waarin we gedwongen werden afstand te houden van elkaar en nieuwe manieren moesten vinden om ons werk enigszins voort te zetten, dan is dat de waarheid die schuilt achter de formule 1 + 1 = 3. En nee, ik heb hier geen typefout gemaakt, er staat bewust een drie achter het ‘is gelijk aan’ teken. De gedachtegang achter deze bewering is - en ik heb dat niet zelf bedacht, maar kom het veel tegen in boeken die ik lees en documentaires die ik kijk...

In hoeverre houdt dat wat een ander denkt je tegen om een verandering in je leven aan te brengen of een nieuw pad in te slaan? Een vraag die ik mezelf weer een keer stelde toen ik onlangs aanvoelde dat ik iets moest loslaten waar ik al een groot deel van mijn hele leven aan vast had gehouden. Door los te laten zou ik een stukje loyaliteit tegenover anderen moeten laten varen, ze teleurstellen ook wellicht. Iets wat ik nooit graag heb gedaan en wat me ook nog steeds niet gemakkelijk afgaat. Intussen weet ik dat dat komt, omdat ik...

Achterlaten, meenemen en laten groeien De laatste dag van het jaar geeft mij altijd een apart gevoel: een mengeling van melancholie en verwachting, van heimwee en nieuwsgierigheid en van opluchting en vernieuwing. Melancholie en heimwee naar de mooie momenten van het jaar dat achterligt, opluchting juist om wat ik achter me mag laten. Verwachting en nieuwsgierigheid naar nu nog verborgen schatten die in het verschiet liggen en een gevoel van vrijheid om opnieuw te mogen beginnen. Vanmorgen toen ik mijn ogen opendeed voelde ik vooral dankbaarheid voor het feit dàt ik mijn ogen weer open mocht doen, dat ik nog leef en...

Wie uitkijkt naar de kerst wens ik een hele mooie en blije tijd toe. Wie er als een berg tegenop ziet, om welke reden dan ook, vooral warmte en liefde. Voor het nieuwe jaar dat voor ligt, wens ik iedereen op deze prachtige aarde vooral hoop, wijsheid en licht toe! Veel liefs, Yvonne Neem alsjeblieft de tijd om naar dit mooie lied te luisteren en de woorden door je heen te laten gaan! ...

Niets rondom de verwekking en geboorte van Jezus is zoals ik het gewend ben. Ook de manier waarop Jezus als jonge jongen al zo doordrongen was van zijn persoonlijke verbinding met God, vind ik bijzonder. Zijn woorden en daden verwonderen mij, omdat ze een ruimte in mij ontsluiten waardoor ik vermogens ontdek om de wereld op een nieuwe manier te bekijken. Ze helpen me alles waartoe ik me verhoudt, waar ik een relatie mee heb, vanuit een ander perspectief te bezien. Oude ideeën en ingesleten gedachtepatronen houd ik tegen het licht, waardoor mijn bewustzijn groeit en ik stappen kan nemen...

Het einde van 2019 komt langzamerhand in zicht. Het is de tijd van het jaar waarin we vaak terugdenken aan wat het achterliggende jaar ons heeft gebracht. Terugkijken kan pijnlijk zijn, als het leven anders is gelopen dan je had gehoopt. Het kan ook heel boeiend zijn, als je je bewust bent dat alles wat je meemaakt je voorbereidt op het huidige moment. Achterom blikken wordt vaak afgeraden, omdat we liever niet zien dat iemand in het verleden blijft hangen. Maar het vermogen om in gedachten terug te kunnen reizen naar het verleden, om ons dingen te kunnen herinneren, is...

Het is een prachtige, zonnige dag als ik naar Amsterdam rij. Ik verheug me op de Body Mind Release Master Class die ik ga volgen en op een dag even loslaten en zelf geen les hoeven geven. Tijdens de heerlijke meditatie waarmee we beginnen lig ik volkomen in de ‘overgave modus’: lichaam ontspannen en ‘verzonken’ in de vloer, armen wat van mijn lichaam af naast me, borst geopend naar boven voor inspiratie en nieuwe inzichten … helemaal ontvankelijk. En binnenkomen doet het! Ik zie prachtige patronen achter mijn gesloten ogen, in verschillende kleuren en elkaar telkens afwisselen. Ik voel de...

Vorige week werd ik gegrepen door de lezing van Chimamanda Adichie, een jonge schrijfster uit Nigeria, die met haar TedX presentatie ons de ogen opent naar de éénzijdigheid van het geloven in maar één enkel verhaal over wat dan ook in deze wereld. Ze vertelt hoe ze als klein meisje heel graag las en dat de enige boeken die haar ouders op dat moment in Nigeria konden krijgen uit Engeland of Amerika waren. De helden in de verhalen die zij las hadden een blanke huid en blauwe ogen, genoten ervan als de zon eindelijk achter de wolken tevoorschijn kwam en...

Het prachtige boek van Mimi Kuo-Deemer over de eeuwenoude Chinese wijsheid Xiu Yang - oftewel zelfcultivatie voor een gelukkiger, gezonder en een meer gebalanceerd leven - verdient uitgebreider aandacht dan de boekrecensie die ik eerder schreef. In een reeks van vijf artikelen draag ik de komende weken de hoogtepunten van het boek - dat alleen nog in het Engels te verkrijgen is - in het Nederlands over, met als doel zoveel mogelijk mensen bewust te maken op welke wijze zij hun leven gelukkiger, gezonder en evenwichtiger kunnen leiden. Een andere intentie die hieraan verbonden is, is mijn behoefte om Mimi...

Het prachtige boek van Mimi Kuo-Deemer over de eeuwenoude Chinese wijsheid Xiu Yang - oftewel zelfcultivatie voor een gelukkiger, gezonder en een meer gebalanceerd leven - verdient uitgebreider aandacht dan de boekrecensie die ik eerder schreef. In een reeks van vijf artikelen draag ik de komende weken de hoogtepunten van het boek - dat alleen nog in het Engels te verkrijgen is - in het Nederlands over, met als doel zoveel mogelijk mensen bewust te maken op welke wijze zij hun leven gelukkiger, gezonder en evenwichtiger kunnen leiden. Een andere intentie die hieraan verbonden is, is mijn behoefte om Mimi...

Het prachtige boek van Mimi Kuo-Deemer over de eeuwenoude Chinese wijsheid Xiu Yang - oftewel zelfcultivatie voor een gelukkiger, gezonder en een meer gebalanceerd leven - verdient uitgebreider aandacht dan de boekrecensie die ik eerder schreef. In een reeks van vijf artikelen draag ik de komende weken de hoogtepunten van het boek - dat alleen nog in het Engels te verkrijgen is - in het Nederlands over, met als doel zoveel mogelijk mensen bewust te maken op welke wijze zij hun leven gelukkiger, gezonder en evenwichtiger kunnen leiden. Een andere intentie die hieraan verbonden is, is mijn behoefte om Mimi...

Het prachtige boek van Mimi Kuo-Deemer over de eeuwenoude Chinese wijsheid Xiu Yang - oftewel zelfcultivatie voor een gelukkiger, gezonder en een meer gebalanceerd leven - verdient uitgebreider aandacht dan de boekrecensie die ik eerder schreef. In een reeks van vijf artikelen draag ik de komende weken de hoogtepunten van het boek - dat alleen nog in het Engels te verkrijgen is - in het Nederlands over, met als doel zoveel mogelijk mensen bewust te maken op welke wijze zij hun leven gelukkiger, gezonder en evenwichtiger kunnen leiden. Een andere intentie die hieraan verbonden is, is mijn behoefte om Mimi...

We hebben allemaal weleens te maken met situaties waarin we ons gespannen en gestrest voelen. Hoe handig is het dan als je simpele oefeningen tot je beschikking hebt, die je meteen ter plaatse kunt toepassen, zonder dat mensen om je heen (collega’s, klanten, mede-passagiers, familie, enz.) het merken? Ik zou zeggen: heel handig! 😊 Daarom geef ik je hieronder zeven Qigong tips om simpel, maar effectief, te ontspannen. 1. Diep ademhalen Adem eerst diep uit en laat je schouders bewust naar beneden zakken, weg van je oren. Haal daarna zo diep mogelijk adem en laat je buik wat uitzetten. Adem daarna weer...

Misschien wel wat vreemd om mijn eigen naam te gebruiken als titel voor één van mijn blogs, en toch vind ik het wel passen. Want ik identificeer me enorm met mijn naam. De identificaties die ik met Yvonne heb, vormen één lange ketting, beginnend bij mijn geboorte en daarmee mijn vereenzelviging als dochter en zus tot aan de levensfase waarin ik me nu bevind en mezelf ook mag omschrijven als echtgenote en moeder. Al mijn labeltjes en plakkertjes vormen bij elkaar ‘het verhaal’ dat ik over mezelf vertel als mensen me vragen wie ik ben en wat ik doe. Je...

Het is nu vier jaar geleden dat ik mijn allereerst blog hier plaatste uit een grote behoefte om mijn eigen stem te vinden. Pas na mijn veertigste begreep ik dat ik veel te veel vanuit angst had geleefd en veel te weinig vanuit verbinding en liefde voor mezelf. Veel te veel rekening gehouden met wat een ander van me zou denken en daardoor veel te weinig keuzes gemaakt die mijn ziel voedden en mijn geest verruimden. Ik dacht ook werkelijk dat het door anderen kwam dat ik zo was geworden, maar heb door het schrijven hier ontdekt dat de enige...

Mijn oog viel deze week op een TED talk uit 2018 van de Amerikaanse humorist, schrijver en publieke spreker Emily Levine, getiteld ‘How I made friends with reality’. Een kleine jaar voor haar dood (afgelopen februari) vertelt ze het publiek dat ze stadium vier longkanker heeft en dat ze daar helemaal oké mee is. Het feit dat ze geen kleine kinderen heeft of geldzorgen en dat haar ziekte ook niet agressief is helpt daarbij, geeft ze toe. Waar ze wel moeite mee heeft zijn mensen die de dood willen overwinnen en het een nederlaag toe willen brengen. Ze vraagt zich...

Zo’n vier-en-een-half jaar geleden zat ik in het vliegtuig op weg naar huis na een heerlijke ontspannen vakantie en weet nog heel goed dat ik dacht ‘en vanaf nu ga ik het rustiger aandoen.’ Voordat ik vertrok had ik de bouw van een website afgerond die mijn vermogens ver te boven ging. Afgerond was het eigenlijk niet, want bij het opleveren ervan bleek de website niet op alle mobiele telefoons goed te werken. Ik was ten einde raad, had al veel te veel uren gemaakt voor veel te weinig geld en liep met mijn tong op de schoenen. De energie om de oplossing te vinden ontbrak me,...

We leven hier in het westen in de meest veilige periode van de wereldgeschiedenis en toch sterven we bij bosjes aan de gevolgen van angst en stress. Het is de boodschap van het tweede deel van de documentaire ‘Transcendence’ van het bewustzijns platform Food Matters, waarover ik vorige week ook een artikel schreef. Hun conclusie lijkt niet zo positief, maar is het toch wel. Uit onderzoek is namelijk gebleken dat 90% van de ziekten waaraan we tegenwoordig lijden niet bepaald wordt door onze genen, maar door onze perceptie van de wereld om ons heen (lees bijvoorbeeld het boek 'De biologie...

"De mens verbaast mij het meest van alles. Hij geeft zijn gezondheid op om geld te verdienen, en vervolgens geeft hij zijn geld op om zijn gezondheid te herstellen. Daarna is hij zo bang voor de toekomst dat hij niet van het heden kan genieten, waardoor hij nog in het heden nog in de toekomst leeft. Hij leeft alsof hij nooit zal sterven en sterft zonder echt geleefd te hebben." Met deze uitspraak van de Dalai Lama begint onderstaande video die ik graag zoveel mogelijk deel. Het is het eerste van een serie van in totaal vijf documentaires van Food Matters...

De herfstperiode waar we nu zo langzamerhand vanuit de nazomer in zijn geschoven, geeft ons een mooie handreiking voor het leven. De bomen en planten met hun zaden en vruchten laten ons weten dat wij ook onze zegeningen mogen tellen. Het is nu de periode bij uitstek om terug te kijken naar het jaar dat achter je ligt en bewust na te gaan wat het is dat je graag nog verder mee wil nemen in je leven en wat niet. Wat heeft jou vruchten gebracht en wat alleen maar strijd? Wanneer voelde het leven licht voor jou en wanneer zwaar?...

Al ergens in het voorjaar markeer ik in mijn agenda de tweede en derde week van augustus met grote, rode kruizen; dan ga ik onze keuken aanpakken. Behang eraf, nieuw kleurtje op al het houtwerk en daarna weer nieuwe, frisse bekleding op de wanden. In de laatste week van juli kies ik het nieuwe behang uit en weet me daarmee verzekerd van een tijdige levering. Een paar dagen voordat ik begin, loop ik de interieurwinkel in om verf te halen en vraag terloops of ze al een idee hebben wanneer het behang binnenkomt. De verkoper kijkt me geschrokken aan en...

Ik weet het nog als de dag van gisteren dat ik tijdens één van mijn eerste yogalessen hoorde dat het belangrijk was om in het ‘NU’ te leven. Het maakte iets in mij wakker, omdat op zo’n manier in het leven staan me volkomen nieuw was. Tot die tijd was ik vooral gericht op de toekomst, altijd bezig plannen uit te stippelen voor wat ik later graag wilde bereiken. Vaak mijn grenzen te ver verleggend in de hoop iets te bereiken wat ik dacht dat verderop in tijd goed voor me zou zijn. Van tijd tot tijd een stressvol en...

Als je mij een paar jaar geleden had gevraagd wat ik als kind ‘later wilde worden’, dan had ik je daar geen antwoord op kunnen geven. Pas toen ik als volwassene op het vlak van mijn beroep het gevoel had dat ik nog niet op het juiste pad was, ben ik daar gericht naar gaan zoeken. Ik vond het geschreven in mijn eigen handschrift in een ‘Treasury Book’ dat ik van mijn ouders had gekregen: ik wilde later 'nurse' zijn. Alhoewel ik op achtjarige leeftijd (gelukkig) nog niet veel verpleegsters in actie had gezien, moet ik er toch een bepaald...

Mijn medemens is mijn spiegel Gesneden uit hetzelfde hout zijn wij gemaakt om elkaar te tonen wat al goed gaat en wat nog ‘fout’ Gedicht ‘Medemens’ ==== Ik huil zachtjes. Niet omdat ik verdrietig ben, maar meer vanuit een gevoel van acceptatie en zachtheid voor mezelf. Je hebt net iets tegen me gezegd wat een gevoelige snaar raakt en in plaats van in de verdediging te gaan of juist in mijn schulp te kruipen, zoals ik weleens kan doen, geef ik toe dat het me raakt. Je schrikt van mijn tranen, omdat het nooit jouw intentie is om mij te kwetsen, en ik...

Vroeger op school had je weleens van die mooie rijtjes waarbij je aan moest geven welk woordje of welk plaatje niet in de rij paste. Uit de opsomming van doperwt, kikker, boomblad, modder en grasspriet koos je modder, omdat het niet groen was en bij zand, hoge hakken, zwembroek, zonnebrandcrème en strandlaken koos je de hoge hakken, omdat het niets met het strand te maken zou hebben. En zo werd ons als kind al vroeg aangeleerd waar iets bij hoorde en waar niet, of wat een ‘normale’ situatie was en wat niet. Had je voor het maken van het rijtje...

Het kost me moeite om het onderwerp voor vandaag helder te krijgen. Een aantal video’s dat ik de afgelopen tijd op Facebook tegenkwam en fragmenten uit de serie ‘The Story of Us’ van Morgan Freeman op National Geographic spelen door mijn hoofd. Stuk voor stuk lichten zij het tipje van de sluier over hoe we met z’n allen een wereld zonder excessief geweld en oorlog kunnen creëren, zo niet nu meteen, dan zeker voor de generaties die na ons komen. Het eerste wat we daarvoor moeten afleren zijn onze vooroordeel over mensen die er anders uitzien en er andere gewoonten...

  In mijn eerste blog van dit kersverse jaar neem ik je voor eventjes weer mee naar 2017. Terwijl ik rond de feestdagen genoot van twee weken rust, gingen mijn gedachten regelmatig uit naar het moment waarop ik in het nieuwe jaar weer het ritme van alledag zou oppakken. Ik had besloten om in 2018 mijn huidige werkzaamheden op een lager pitje te zetten, zodat ik me voornamelijk kon bezighouden met dat waar op dit moment mijn hart zo bij ligt, namelijk lesgeven en schrijven. De gedachte om wat meer ruimte daarvoor te hebben, gaf me een gevoel van geluk, want...

Het moet een paar jaar geleden zijn geweest dat een kennis mij een stuk tekst liet lezen, dat op Facebook voorbij was gekomen. Het verwoordde heel mooi hoe bepaalde mensen een heel leven bij je blijven en hoe anderen je leven op een zekere moment binnenwandelen, het voor heel even aanraken en dan weer uit je leven verdwijnen. Ik heb gezocht naar deze tekst, maar kon het helaas niet meer terugvinden. In mijn speurtocht kwam ik wel gedichten en teksten tegen over teleurstelling, omdat vriendschappen en relaties niet bleken te zijn wat ervan verwacht werd. De emotie van onbegrip en...

In de reeks van ‘Wat ik zeker weet’, waarmee ik vorige keer begonnen ben en die geïnspireerd is op het gelijknamige boek van Oprah Winfrey, is deze week ‘Loslaten en vertrouwen’ aan de beurt. Want voor mij is intussen wel duidelijk geworden dat het in het leven veel meer om loslaten en vertrouwen gaat dan om vasthouden en controle hebben. Als meisje en jong volwassene groeide ik op in een maatschappij die gewend was om nog een heel leven lang bij eenzelfde werknemer te werken. Het hebben van een baan bij een bepaald bedrijf of een zekere instituut betekende destijds nog...

In de afgelopen drie jaar heb ik denk ik meer boeken gelezen dan in mijn hele leven bij elkaar. Alsof ik mezelf een tijdlang op een dieet had gezet en eindelijk alles mocht eten wat er was, begon ik het ene boek na het andere te verslinden. Ik heb me laten inspireren en onderwijzen door heel veel mooie mensen en heb datgene wat mij aansprak uit hun teksten gefilterd en het - waar het me lukte - ook toegepast in mijn leven. Eén van de eerste boeken die ik in deze periode las, heette ‘Wat ik zeker weet’ van Oprah...

Ik heb zojuist een nieuwe t-shirt gekocht met de tekst ‘Breath is power’ erop geprint. Woorden waar ik volkomen achter sta, maar waar ik me nog niet zo heel erg lang bewust van ben. De tijd dat ik - wanneer ik in de aandacht stond ik - totaal verkrampte en uiteindelijk over mijn hele lichaam begon te trillen, ligt nog niet zo heel ver achter mij. Dat dit symptomen waren die hoorden bij een verkeerde ademhaling, begreep ik pas in alle volheid toen ik met Yoga en Zhineng Qigong in aanraking kwam. Door de spanning van de aandacht ademde ik...

Als schrijver van blogs lees ik ook heel graag het werk van anderen en volg dan ook een aantal blogs van inspirerende schrijvers. Eén daarvan is die van Linda Klinkenberg die net als ik een christelijke achtergrond heeft en heel open en eerlijk schrijft over de helende kracht van het geloof. Open en eerlijk, omdat ze ook durft te laten zien dat ze zelf ook nog het één en ander te leren heeft. En dat is wat me, naast haar prachtige boodschap, ook zo aanspreekt in haar teksten. Dat is ook iets wat ik altijd zelf probeer te benadrukken in...

Met mijn fiets aan de hand loop ik over het stukje voetgangersgedeelte. De rijweg is opengebroken en ik heb de keuze om 5 minuten om te fietsen of eventjes af te stappen en verderop weer mijn weg te vervolgen. Ik kies dus voor het laatste en als ik zover ben om weer op mijn fiets te stappen, begroet ik de verkeersregelaar die daar staat om alles ordelijk te laten verlopen. Mijn begroeting wordt met open armen ontvangen, en terwijl ik rustig van hem wegfiets, laat hij mij weten dat ik de eerste ben die die ochtend naar hem lacht.
'Bijdragen aan een vredevolle wereld' is het onderwerp van Hartgeschreven voor deze maand. Naast het maken van de samensmelting van alle artikelen die de schrijvers hierover hebben ingezonden op Hartgeschreven, schrijf ik graag hier op deze blog mijn eigen gedachten over het onderwerp op. Vrede betekent voor mij niet persé dat alles koek en ei is, maar meer dat er balans gevonden wordt in alle omstandigheden. In een wereld als de onze waar er (nog) geen sprake is van perfectie en we elkaar als medemens nog weleens flink op de tenen trappen, is balans vinden een voorwaarde om met vrede in je hart te kunnen leven. Je kunt nog zo vurig wensen dat er geen nare dingen meer gebeuren, zodat je meer vrede mag ervaren, maar dan maak je jezelf afhankelijk van dingen waar je geen enkele grip op hebt. Waar je wel invloed op hebt is de manier waarop je reageert en handelt als er iets in je leven gebeurt wat je liever anders had gezien. Vergelijk het maar met niet kunnen zwemmen en er maar op hopen dat iemand je redt als je in het water valt of het heft zelf in handen nemen door te leren zwemmen, zodat op het moment dat het nodig is je jezelf kunt redden (en misschien ook nog een ander!).
1997 Samen met de andere moeders sta ik geduldig in de gang te wachten. Ik praat wat met de vrouw naast me die haar kind voor het eerst die dag naar de peuterspeelzaal heeft gebracht en die zo af en toe een bezorgde blik door het raampje van de deur werpt om een glimp van haar kind op te vangen. Opgelucht kijkt ze me aan. ‘Het ziet ernaar uit dat hij het naar zijn zin heeft. Misschien is het allemaal wel meegevallen en heeft hij vanmorgen helemaal niet zo lang gehuild.’ Ik knik begrijpend en vertel haar dat haar zoontje waarschijnlijk zodra zij uit het zicht verdwenen was alweer afgeleid was door een nieuw speelgoedje of een ander kindje. ‘Ja, je hebt vast gelijk,’ zucht ze. ‘Wat is het moeilijk hè om los te laten.’
Ik heb mij in het verleden weleens afgevraagd waarom het nodig is dat er pijn en lijden in de wereld moet zijn. Als christelijk opgevoed meisje werd me verteld dat er een tijd zou aanbreken waarin er alleen maar blijdschap en voorspoed zou zijn en dat leek me natuurlijk een veel betere wereld dan die waarin we nu leven. Echter nu ik mij meer verdiep in de oosterse filosofie van het Taoïsme (van oorsprong uit China), ontdek ik juist de schoonheid van tegenstellingen.
Heb je je weleens afgevraagd hoe kan dat de zon invloed heeft op alles wat op aarde groeit en bloeit? En waarom regen ervoor zorgt dat alles vitaal en fris blijft? Het meest voor de hand liggende antwoord zou zijn dat de warmte van de zon en het vocht van de regen hiervoor verantwoordelijk zijn. Dat klopt natuurlijk, maar daaronder blijft nog een diepere vraag onbeantwoord, namelijk: hoe kan het dat warmte en vocht kunnen doordringen in andere materie, in het leven hier op aarde? Waarom blijft het vocht bijvoorbeeld niet op de aarde liggen, maar dringt het door en vermengt het zich met de grond? Waarom wordt de warmte van de zon niet afgeketst door een plant of boom, maar wordt het opgenomen en geabsorbeerd? Zelfs een schijnbaar ondoordringbare muur die volop in de zon staat, neemt de warmte van de zon op!
Iets meer dan een jaar geleden besloot ik de opleiding tot Zhineng Qigong docent te gaan volgen. Een beslissing die op basis van slechts één kennismaking met Qigong gemaakt werd  en volkomen vanuit mijn hart kwam. Soms heb je simpelweg geen harde bewijs van tevoren nodig of je iets wel of niet moet doen, maar voel je gewoon dat iets onderdeel van je pad is.
Al een paar weken ben ik in de ban van Albert Einstein. Sinds de documentaire ‘Genius’ iedere zondag op National Geographic te zien is, plaag ik mijn man telkens met de vraag of hij het voor me op wil nemen. De gedachten van Einstein over tijd en ruimte vind ik fascinerend, zijn doorzettingsvermogen nog meer. Als we het hebben over ‘ruimte innemen’ in deze wereld, dan heeft hij dat zeker gedaan, maar niet voordat hij eerst jarenlang moest worstelen om door een muur van weerstand heen te breken. Geleerden die vastzaten in een bepaald denkpatroon moest hij eerst overtuigen van de mogelijkheid dat de werkelijkheid - zoals ze die tot dan toe als waar hadden aangenomen - toch anders in elkaar zat.
Vorige week vrijdag hebben mijn man en ik bevrijdingsdag in Leiden gevierd. Beide hadden we onze agenda’s vrijgehouden voor een gezellige dag samen genieten.  Eerst even lekker rustig aan gedaan ‘s morgens  en daarna in de auto gestapt om naar onze bestemming te rijden. We waren natuurlijk niet de enigen die door Leiden slenterden. Het was een gezellig drukte, met hier en daar afgezette straten waar een gezellig muziekje werd gespeeld en je een hapje en een drankje kon halen of door tweedehands boeken kon snuffelen.
Anna schrikt wakker van het geloei van sirenes. Ze glipt in de kleren die klaarliggen en wikkelt haar zoontje in een deken. Ze vliegt met hem in haar armen het trappenhuis af, waar medebewoners ook huilend en roepend naar de kelder rennen. Nog voordat ze beneden is, ruikt ze het vuur en wanneer ze nog even door het trappenhuis naar boven kijkt, ziet ze door de raamopening het vuur al hoog boven hen oplaaien. Dicht aaneen gesmeed in de kelder richt een bejaard echtpaar zich prevelend tot de Moeder Gods. Een aan de drank verslaafde kinderloze vrouw krijst onophoudelijk: ‘Verdomde klotezooi!’.
Met kloppend hart pakt ze de enveloppe op die zojuist door de brievenbus op de mat is gevallen. Van een afstand heeft ze het handschrift al herkend. Een glimlach glijdt over haar gezicht. Zou het dan nu eindelijk zover zijn? Was het mogelijk dat haar droom nu uitkwam? Heel even houdt ze de brief tegen haar hart, maar haalt hem daar snel weer weg. Stel nou dat er iets heel anders in staat als waarop ze hoopt? Haar hart zou gebroken zijn. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat haar signalen niet door hem opgevangen werden. Al een half jaar probeert ze zijn aandacht te vangen, gewoon door met hem te praten en laatst ook door haar naam op het gips van zijn gebroken arm te schrijven. Voor de zekerheid had ze er nog drie kruisjes bij gezet. Dat zou hij nu toch wel snappen?
Eén van de mooiste dingen van het wekelijks schrijven is telkens weer tot de ontdekking komen dat ik inspiratie krijg. Soms weet ik al een paar dagen van tevoren waarover ik ga schrijven, maar het gebeurt steeds vaker dat ik pas op het moment dat mijn vingers het toetsenbord raken, weet waarover ik het ga hebben. Ideeën dwarrelen dan wel al door mijn hoofd, maar gaan nog alle kanten op. En voor iemand zoals ik, die gewend is om te plannen, is het een hele mooie uitdaging om de regie los te laten en zich open te stellen voor dat wat te binnen valt.
Wanneer was de laatste keer dat je je overgaf aan de stilte? (en deze vraag stel ik vooral ook aan mezelf!). Doe je dat überhaupt weleens? Gewoon gaan zitten of liggen en dan niets doen? Niet lezen, niet schrijven, geen tv kijken. Simpelweg de rust en stilte ervaren? Wanneer was de laatste keer dat je mediteerde, in gebed ging,  in een duinpan in de zon ging liggen en je ogen sloot, luisterend naar de ritme van de zee….
Geluk is niet het tegenovergestelde van verlangen, noch het tegenovergestelde van rouw, noch het tegenovergestelde van teleurstelling, maar de open armen die al deze energieën omarmen, de immense hemel waarin alles weer is toegestaan, goed en slecht, pijnlijk en plezierig. Het ware geluk heeft geen tegendeel. Het is non-duaal. Het is het leven zelf. -  Jeff Foster
Twintig jaar geleden wordt een klein meisje van drie jaar, na nog maar een paar uurtjes geslapen te hebben, wakker en staat op. Ze is nog opgewonden van haar verjaardag van die dag en van alle kadootjes die ze gekregen heeft en wil nog even naar papa en mama toe. Zachtjes doet ze de deur van haar slaapkamer open en staat met dromerige ogen en door de slaap in de war gewoelde blonde haartjes in de verlichte gang. De eerste die ze ziet is papa die in de deur van zijn slaapkamer, die pal naast de hare is, staat en haar verbaasd aankijkt. Hij is het niet gewend dat ze uit haar bedje komt. Normaal gesproken slaapt ze altijd als een roosje de hele nacht door. Ze kijkt nieuwsgierig langs hem heen de slaapkamer in en ziet daar mama in bed en een vreemde vrouw die op de bedrand zit. Als ze aan papa vraagt wat die mevrouw daar doet, stelt hij haar gerust en zegt dat ze lekker verder moet gaan slapen. En vol vertrouwen doet ze dat ook.

Onderstaande tekst kwam ik tegen op Facebook en de eerste regel trok me, want het klopt dat deze wereld een gewelddadige plek is. Dat is niet alleen in onze tijd zo, maar door alle eeuwen heen. Echter bij iedere volgende regel die ik las, voelde ik de afstand groeien tussen de wijze waarop de schrijver naar de wereld keek en ikzelf. Ik wil mijn houding niet laten bepalen door wat er om mij heen gebeurt, maar ten alle tijden blijven luisteren naar mijn hart en mijn gedachten met zorg vormgeven. Ik wil me niet machteloos voelen en probeer daar waar ik kan, ook al is het op wereldschaal nog zo gering, de goedheid in deze wereld naar de voorgrond te trekken. Ik wil de schoonheid in iedere dag ontdekken, niet om dat ik dat wat lelijk is niet wil zien, maar omdat ik geloof dat datgene wat aandacht krijgt groeit. Het lukt me niet altijd, maar dat is wel hoe ik in deze wereld sta.

‘Doen door niet te doen’ is een eeuwenoude Chinese gezegde die voortkomt uit de Tao Teh Jing, kort door de bocht de bijbel van de Taoïsten.
Voor wie opgevoed is met de woorden ‘als je je best maar doet dan kom je er wel’ (en wie is niet zo opgevoed?) klinkt dit enorm tegenstrijdig, maar als ik het hier ga uitleggen dan ga je vast snappen wat ik bedoel. Dat uitleggen doe ik graag aan de hand een voorbeeld uit mijn eigen leven.
De allereerste pagina die ik voor deze blog schreef heet 'Bestemming'. Het beschrijft het innerlijke besef dat mijn leven naar een eindpunt toewerkt en dat het er niet om gaat wat ik aan het einde pas bereik, maar om wat ik onderweg naar dat eindpunt toe heb gezien, gevoeld, geproefd, gehoord, ervaren en geleerd.
En als ik dan die bestemming bereikt heb, dan weet ik nu al dat de weg ernaartoe uiteindelijk het allerbelangrijkste was….
Identiteit. Je zou denken dat we er allemaal één hebben, maar wie op het woord identiteit googled ontdekt dat een mens meerdere identiteiten heeft. Zo hebben we allemaal een persoonlijke identiteit, een genetische identiteit, een geslachts identiteit, een sociale identiteit, een culturele identiteit en een nationale identiteit. Sommigen hebben ook nog een politieke identiteit, een religieuze identiteit, een online identiteit en ga zo door. Alhoewel ze allemaal focussen op een ander facet van ons leven, hebben al onze identiteiten gemeen dat we ons daarmee onderscheiden van de ander of van een groep anderen. En dat is prima, zolang we onze identiteiten geen grotere waarde toekennen dan die van anderen.
Zonder weerstand te bieden aan de wind zal een vlieger nooit opstijgen, zonder tegendruk van water zal een boot niet blijven drijven, zonder zich af te zetten zal een adolescent nooit loskomen van zijn ouders, zonder oppositie is er geen sprake van democratie en zonder wrijving geen mogelijkheid tot het opwekken van energie. Alles wat leidt tot vrijheid, vernieuwing en vooruitgang moet eerst de beproeving van weerstand, tegendruk, en wrijving doorstaan.
Er zijn van die momenten in je leven die je volkomen opvullen met blijdschap en dankbaarheid. De geboorte van je kind, het halen van dat felbegeerde diploma, de dag waarop je ‘ja’ zegt tegen de liefde van je leven. Veelal zijn het momenten waarop je een ‘oude’ leven achter je laat en er een nieuwe toekomst voor je ligt, waar je enorm veel zin in hebt. Wanneer je vader of moeder mag worden, weet je dat je leven nooit meer hetzelfde zal zijn als daarvoor en verheug je je op de ontwikkelingen van je kind en op die van jezelf als ouder. Als je je diploma haalt, dan weet je dat je vaarwel zegt tegen een leven in de schoolbanken of een werkplek die niet meer past en kijk je uit naar het vinden van een baan die het beste uit je haalt. Op het moment dat je ‘ja’ zegt tegen je geliefde (en dat hoeft niet persé een trouwdag te zijn!) en je je voorneemt voortaan samen alle ups & downs van het leven te trotseren, weet je dat je niet meer alleen zal groeien en ontwikkelen, maar dat je dat samen zult doen. Het zijn mijlpalen die een nieuwe periode in je leven markeren.
Er bestaan in deze wereld allerlei regels om ervoor te zorgen dat het dagelijkse leven ordelijk verloopt. Zonder verkeersregels bijvoorbeeld zou de ene persoon links gaan rijden en de ander rechts met als gevolg een enorme chaos op de weg en een grote hoeveelheid blikschade (om over lichamelijk letsel maar te zwijgen). Zonder wetten die door de overheid gehandhaafd worden, zou iedereen een misdaad mogen plegen zonder daar verantwoordelijk voor te worden gesteld en zonder zakelijke contracten, waarin duidelijk wordt vermeld wat er van de betrokken partijen binnen de overeenkomst wordt verwacht, zou de economie binnen de kortste keren stagneren. In het geval van deze geschreven regels is er een instantie of instelling die controleert of wij de wetten en afspraken nakomen. Doen we dat niet, dan zullen we de consequenties daarvan ervaren.
Ik heb altijd veel bewondering gehad voor vrouwen (en natuurlijk ook mannen, maar ik spiegel me vanzelfsprekend aan mijn eigen geslacht!) die een succesvol eigen bedrijf hebben. Die een onderneming hebben opgebouwd waarbij ze ook nog werk hebben gecreëerd voor anderen. De hoeveelheid opdrachten of klanten die zij daarvoor continu binnenhalen moet toch behoorlijk zijn en het tarief waarvoor ze werken in balans met de waarde die zij hun klanten bieden. Voor mij is het bepalen van mijn tarief altijd wel een dingetje gebleken en op het aannemen van opdrachten zit ook regelmatig wel een bepaalde reserve. Achter beide zit een vorm van angst.
We kennen het allemaal denk ik nog wel, die leuke oefening op de basisschool met twee plaatjes die identiek lijken, maar waarin 10 verschillen te vinden zijn. ‘Zoek de verschillen’ heette het. Vaak waren de eerste paar afwijkingen snel te vinden, maar al gauw moest het concentratieniveau opgeschroefd worden om de laatste paar ook nog te kunnen ontdekken. Een leuk spel, afgezien van het naderhand scheel kijken als gevolg van al dat getuur! :)
Rode draad in mijn leven is altijd het vinden van balans geweest. Ik hou van harmonie, van rust, van een goede verstandhouding met mijn medemens, van onderlinge respect, van evenwicht tussen geven en nemen, tussen tijd voor mezelf en tijd voor de ander, tussen spreken en luisteren, tussen aandacht geven en aandacht vragen, tussen innerlijk verzorging en uiterlijke, en ga zo door. Maar ervan houden is één ding, die balans ook daadwerkelijk ervaren in je leven is een tweede.
  Het is hoogzomer en ik lig volkomen ontspannen in ons bootje te zonnebaden. Ik hoor het gelijkmatige gezoem van de motor en zie door mijn wimpers heen mijn man aan het roer. Wetend dat ik in goede handen ben, sluit ik mijn ogen en laat mijn gedachten als wolkjes aan me voorbij gaan. Op zulke momenten waarop je je volkomen vrij voelt van alles wat je zo in het dagelijks leven bezighoudt, komen vaak de mooiste ideeën tot je. En zo overkwam mij dat ook die zomer een jaar geleden. Later zou blijken dat op ongeveer hetzelfde moment in een ander deel van het land een vrouw worstelt met een relatie waarin ze niet volledig zichzelf kan zijn. Ze wil zo graag de vrijheid hebben om zichzelf te kunnen uitdrukken en om volledig, maar wel met liefde, respect en eerbied naar de ander toe, vanuit haar eigen hart en ziel te kunnen leven.  En zendt daarmee een boodschap het universum in.
Wie mijn blogs met enige regelmaat leest, weet intussen wel het volgende over mij:
  1. Schrijven is als ademhalen voor mij, ik kan er niet meer zonder.
  2. Ik geloof in een wereld van verbindingen, niets is toevallig.
  3. Ik geloof dat ideeën nog niet uitgewerkte gedachten zijn die door ons geopenbaard willen worden.
  4. Ik probeer bij een ingeving mijn hart te volgen en erop te vertrouwen dat de vorm vanzelf wel komt.
  5. Ik spoor anderen graag aan om in het licht te stappen en te laten zien wie ze zijn en wat ze kunnen.
Het is je vast weleens overkomen, dat je tijdens een gesprek met iemand jezelf ineens verwonderd afvraagt hoe je in vredesnaam bij dat vreemde, ongemakkelijke of misschien juist wel reuze interessante onderwerp bent beland, dat je op dat moment aan het bespreken bent. Nieuwsgierig ga je vervolgens in gedachten terug naar de stapstenen van je gesprek en komt tot de ontdekking dat het onderwerp waarmee je het gesprek opende over iets totaal anders ging dan waarover je het op dat moment had. De weg die het gesprek heeft afgelegd is in het terugblikken vaak eentje vol verrassende wendingen en afslagen die door de ervaringen en gedachten van zowel jou als je gesprekspartner zijn gekozen.
Je hebt weer toegeslagen deze week. Meerdere keren zelfs, heb je haat en angst rijkelijk over ons uitgestort. Telkens moest je het met de dood bekopen, dat wel. Maar iedere volgende keer bleek je weer opgestaan te zijn. Iedere volgende keer bleek je ook van gedaante gewisseld te zijn. Op deze manier zullen we je toch nooit weten te herkennen? Hoe moeten we je dan in vredesnaam stoppen? Want stoppen moet je! Voordat je gif tot in ons diepste wezen doorsijpelt en wij onszelf alleen nog maar in jou herkennen. Voordat het enige wat wij nog kennen en voelen dezelfde haat is waar we nu zo’n afkeer van hebben. Voordat de angst die je verspreidt zich vermengt met het bloed dat door onze aderen stroomt en ons hart slag na slag doet afsterven. Voordat de liefde overgaat in vergelding en wraak.
Met een minimalistisch optrekken van haar mondhoeken heet ze ons welkom in haar Frans eetcafeetje en maakt een tafel voor twee voor ons klaar. We nemen plaats en op haar vraag wat we willen drinken, antwoord ik in mijn beste Frans  dat we graag “vin” willen. Zo op mij neerkijkend laat ze me daarop weten dat ze geen Engels spreekt, doch uitsluitend Frans. Waarop ik verbaasd nog een keer herhaal dat we graag “vin” willen. “Je parle seulement Français” is opnieuw haar resolute repliek. Voor mij begint gelukkig nu wel het lichtje te branden. Deze Madame heeft blijkbaar bij ons binnenkomst al voor zichzelf het beeld geschapen dat we van die toeristen zijn die haar taal niet spreken en natuurlijk meteen in het Engels zullen bestellen. Ze heeft haar gedachten al zo geprogrammeerd, dat ze niet eens hoort dat ik Frans spreek (en geloof me mijn Frans is best wel verstaanbaar :).
Je hebt vakantie voorpret, maar wist je ook dat er vakantie voorangst bestaat? Ik wel, want ik heb er last van! Als ik vlak voor mijn vakantie sta, dan heb ik allerlei gedachten als: "Als mijn schoonmoeder nu maar niet van haar fiets valt" of "Als mijn kind nu maar niet zijn been breekt" of "Als we nu maar niet de auto in de prak rijden", want anders kunnen we onze vakantie wel vergeten. Allemaal gedachten die met angst te maken hebben dat iets waar ik me op verheug niet doorgaat. Ik heb dat steevast in de laatste week voordat ik wegga. Nu dus!
Terwijl ik laatst in mijn eentje op de A1 onderweg was naar Amersfoort en toeschouwer was van het verkeer dat mij links inhaalde en dat rechts invoegde, kwam zo de gedachte bij me op dat elke persoon die op dat moment met mij op die weg zat waarschijnlijk de wereld op een andere manier zag. We komen allemaal uit dezelfde bron, maar éénmaal in deze wereld gezet wordt alles wat we beleven een persoonlijke ervaring. Niemand van ons heeft exact dezelfde belevenissen, gedachten en ervaringen. We zien deze wereld stuk voor stuk op (nét) een andere manier. Hebben allemaal onze eigen waarheid en onze eigen weg te gaan.
We hebben allemaal weleens een periode in ons leven dat we datgene wat we dag in dag uit doen geleidelijk aan met andere ogen gaan bekijken en langzamerhand onze vraagtekens zetten of dat nog wel zo goed bij ons past. Ons werk bijvoorbeeld neemt een belangrijke plaats in ons leven in, maar wat eens een hele goede stap was, hoeft niet persé je verdere leven te blijven passen. Je bent op je veertigste immers niet dezelfde persoon die je was toen je dertig was, sterker nog zelfs niet dezelfde persoon die je een jaar geleden was!
Het exacte moment waarop ik besloot deze blog te beginnen, kan ik me niet meer precies herinneren. Vaak zijn zulke beslissingen onderdeel van een proces.  Een proces dat natuurlijk al veel eerder op gang is gekomen dan het moment waarop je besluit om iets te gaan ondernemen. Aan de datum van mijn allereerste bericht kan ik zien dat ik een jaar geleden voor het eerst hier iets online zette. De gedachte om te gaan schrijven was natuurlijk al een poosje eerder geboren, welke op zijn beurt weer voortkwam uit een verlangen dat diep van binnen opgemerkt was. Een verlangen om op ontdekkingsreis te gaan naar de dieper gelegen gedachten en gevoelens in mezelf en deze niet voor me te houden, maar ze te delen met een ieder die daar behoefte aan heeft.
Lange tijd heb ik dat wat ik mezelf gunde voor een groot deel laten afhangen van het bedrag dat ik zélf op mijn éigen bankrekening binnenhaalde. Afhankelijk van mijn aandeel in de inkomsten, vond ik het geoorloofd om bepaalde dingen voor mezelf te kopen of te doen. Het werk dat ik deed was natuurlijk altijd part-time want er was ook nog een huishouden dat draaiende gehouden moest worden, 2 prachtige kinderen om op te voeden, ouders en schoonouders die aandacht verdienden en een kerk waarvoor ik mij graag inzette.
Ik wist al langer dat "bewust zijn" de sleutel is tot het oplossen van veel problemen. Je vooral bewust zijn van de achterliggende redenen waarom je reageert zoals je reageert in bepaalde situaties kan zo verhelderend werken. Het is ook zo logisch dat wanneer je niet goed in je vel zit en niet zo positief bent over jezelf, je dat ook niet naar anderen om je heen kunt zijn. Het ligt zo voor de hand dat de bron van al je negatieve gedachten bij jezelf ligt en niet, zoals we zo vaak denken, bij de ander. En toch vinden we het moeilijk om dat bij onszelf te herkennen. Terwijl het zoveel gedoe kan schelen als je je bewust bent van je eigen verantwoordelijkheid over je gedachten en eigen aandeel in je gevoelens.
Vanaf het moment waarop wij worden verwekt zijn we geen enkele minuut meer hetzelfde. Gelijktijdig met het verstrijken van de tijd vindt zich namelijk een veranderingsproces plaats in het leven van ieder mens. Niet alleen ons uiterlijk verandert naarmate de tijd vordert, maar onze gedachten en gevoelens, ons innerlijk leven, net zo hard. Kijk maar naar een baby'tje dat net geboren is en dat voor het eerst zuurstof tot zich neemt. Het maakt daarmee een lichamelijke verandering door, want zijn longen worden voor het eerst gevuld. Maar naast deze fysieke ervaring is daar ook die innerlijke sensatie van hoe het aanvoelt om te ademen. Het kindje is in de eerste paar seconden van zijn leven al meteen een ervaring rijker en gelijk ook niet meer dezelfde die het was op het moment dat het geboren werd. Een veranderingsproces dat tot het einde van zijn leven zal voortduren.
Terwijl ik het hierboven typ, vraag ik me meteen af wat jouw eerste gedachten zullen zijn bij het lezen van deze titel. Denk je misschien ogenblikkelijk aan een gevoel dat een bepaalde persoon je gaf, maar wat je helaas niet meer voelt? Of aan een bepaalde periode in je leven waarin het geluk je toelachte, maar die jammer genoeg voorbij is gegaan? Of misschien is het eerste waar je aan denkt een voorwerp waar je aan gehecht was, maar wat je ongewild verloren hebt. Wanneer we een gemis in ons leven voelen, dan betekent dat vaak dat iets dat ons leven waardevol en positief heeft beïnvloed voorbij is gegaan. Dat de onvermijdelijke veranderingen die plaatsvinden in ons leven ons iets hebben afgenomen welke we niet meer kunnen terughalen. Ook al zouden we alles ervoor over hebben om het weer in handen te krijgen, onze vermogens daarin schieten simpelweg te kort.
Een vrouw die een traumatisch ongeluk overleeft, een jongeman die opgroeit met verslaafde ouders, een moordenaar die vergeving zoek, een voormalig soldaat op pelgrimstocht, een weduwnaar die zich afwendt van zijn enige dochter en een monnik die bittere armoede heeft gekend. Zo op het eerste gezicht zou je misschien denken dat deze mensen niets, maar dan ook niets,  met elkaar gemeen hebben. Dat ze hier willekeurig op een rij zijn gezet als inleiding voor mijn verhaal. De werkelijkheid ligt toch wel heel anders.
(On)Geluksgevoelens fluctueren. De onderstroom van geluk, vrede, vreugde en vrijheid is echter een constante bron. Maar waar ligt die bron? Ga je mee op zoek? Els & Yvonne
Bovenstaande quote is het resultaat van een brainstorm sessie tussen Els (vriendin met als beroep coach persoonlijke ontwikkeling ) en mij over wat "gelukkig zijn" nou precies inhoudt. We willen dit jaar namelijk een project starten waarmee we anderen gaan helpen gelukkig(er) te zijn. Een pittig voornemen, omdat ook wij niet altijd in de hoogste staat van geluk verkeren.
De laatste dag van het jaar is aangebroken. Een dag dat onlosmakelijk verbonden is met het terugblikken op het jaar dat achter ligt en het vooruit kijken naar het jaar dat voor ligt. Wat heeft 2015 jou gebracht? Ben je vooral gelukkig geweest of is het ergste wat je je ooit kon voorstellen je overkomen? Heb je je dromen waargemaakt, stappen gemaakt richting een ander leven, of heb je je overgegeven en het leven gewoon maar over je heen laten komen? Misschien voel je je wel beetgenomen door wat het leven je aangeboden heeft het afgelopen jaar. Wat er ook in 2015 gebeurd is - mooi of verdrietig -  ik vraag je: “hoe is het NU met je?”
Dat wij elkaar met Kerst kadootjes geven, staat helemaal niet zo ver af van wat Jezus hier op aarde gedaan heeft. Ook hij deelde rijkelijk uit. Niet in de vorm van materiële voorwerpen natuurlijk, maar in geschenken voor het hart en de ziel van alle mensen. Het grootste geschenk dat Jezus ons gaf, was het voorbeeld om tot aan de dood trouw te blijven aan wat hij zelf tijdens zijn leven geloofde en waarover hij met zovelen gesproken had. Hij  weigerde zijn ziel in te leveren om daarmee zijn lichaam te redden. Als geen ander was hij zich bewust dat de waarde van de ziel, die eeuwig voortleeft, vele malen groter is dan die van het lichaam, dat langzaam aftakelt en uiteindelijke tot stof weer uiteenvalt.
De titel voor dit stuk staat en meteen schieten de gedachten voor de invulling ervan van alle kanten door mijn hoofd. Gedachten die er al waren, maar pas met het neerzetten van de titel in alle hevigheid opgewekt lijken te zijn. Zoals de gassen van een plasmabol al aanwezig zijn, maar pas "lichtflitsen" worden als er elektrische deeltjes worden toegevoegd. Zoveel inspiratie van zoveel kanten, wedijverend om voorrang te krijgen.
Luisteren zonder meteen je oordeel klaar te hebben: dan ontstaat echte verbondenheid - Tjitske Reidinga -
Mooi is het wanneer je - in de dagen waarop je je op iets voorbereidt - prachtige geschenken in je schoot geworpen krijgt. Dat gebeurde mij met bovenstaande uitspraak uit een interview met Tjitske Reidinga. Luisteren zonder oordeel, is luisteren met het volume van je gedachten zacht en je ego in de hoek. Zodat niets je hart in de weg staat om zich volledig te openen en zich te richten op de ander. Inderdaad, dan ontstaat echte verbondenheid....
Laat de mensen in je leven los die je naar beneden halen en omring jezelf met diegenen die het beste in je naar boven halen
Bovenstaande quote kwam ik tegen toen ik opbeurende woorden zocht voor een publiek persoon die vorige week op een laag bij de grondse manier onderuit was gehaald. Of nee, onderuit gehaald is niet de juiste uitdrukking. Ze is namelijk blijven staan en heeft met succes de rechtszaak hiertegen gewonnen. Ik zou beter kunnen zeggen dat ze uit evenwicht was gebracht. Een persoon die vooral gericht is op het brengen van positiviteit in deze wereld, werd nu een hak gezet.

De televisie gaat bij ons sinds een paar maanden niet meer zo heel veel aan. Zo af en toe wordt de knop ingedrukt, en dan meestal om een spannende serie of film te kijken die we zelf in bezit hebben. Het lezen van boeken heeft de televisie totaal op de achtergrond gezet.

De onderwerpen waarover ik graag lees variëren van persoonlijke ontwikkeling tot marketing, van spiritualiteit tot hoe schrijf je vanuit je hart en van godsdienst tot creatief ondernemen. Zo op het eerste gezicht zou je kunnen zeggen dat de onderwerpen geen enkele overeenkomst hebben, maar niets is minder waar.

We corrigeren telkens wat we in ons hart voelen, met wat ons verstand tegen ons zegt.
Niet zo lang geleden gingen mijn dochter en ik samen op pad voor een gezellige High Tea in Amsterdam. Zij had alles geregeld en zou me daar ook naartoe rijden. Omdat ons navigatie systeem op dat moment niet in huis was, moesten we de weg vinden via een papieren uitdraai van internet. Driekwart van de weg wist ik uit mijn hoofd, daarvoor hoefde ik de blaadjes niet eerst te lezen.
Je hebt twee keuzes als het aankomt op verandering: het wegduwen of het omarmen.
Verandering... ik moet er de laatste tijd veel aan denken. Dat komt omdat ik op dit moment zelf veel veranderingen doormaak. Overtuigingen, talenten en gevoelens die ik altijd al had en die weleens doorschemerden, maar niet meer dan dat - want "O, dat is eng!" - durf ik nu veel meer in het volle daglicht te plaatsen.
In mijn overdenking "Met liefde worden geboren" heb ik het over de gelijke  start van ieder mens hier op aarde.  Ieder kind dat geboren wordt - ongeacht in welke situatie dat gebeurt -  kan putten uit een rijke bron van liefde dat zich IN hem of haar bevindt. Deze bron is onuitputtelijk, raakt nooit op. Maar je moet het wel weten aan te boren! Net als die bron van liefde in ons die nooit opraakt, schijnt er ook een licht in ons dat oneindig is. We hebben allemaal de mogelijkheid om te stralen in dit leven, ieder op zijn of haar eigen manier.  Maar om onduidelijke redenen hebben we onszelf wijs gemaakt, dat we vooral bescheiden moeten blijven en ons koste wat kost niet groter moeten maken dan onze medemens.
Het leven wordt weleens vergeleken met een reis, een avontuur waarvan je slechts weet dat het een begin heeft en een einde. Alles wat daar tussenin gebeurt is het gevolg van de mensen die je ontmoet, de keuzes die je maakt en de levenslessen die God - of hoe je de scheppende kracht in deze wereld ook wilt noemen - je geeft.
Loading new posts...
No more posts