En dan zijn daar de stilte de leegte het verdriet Stapstenen in het donker Zet je voeten maar neer eén voor één Voel de stilte Ervaar de leegte Doorleef het verdriet In al hun diepten in al hun donkerheid wijzen ze je de weg deze stapstenen in het donker Voeren je terug naar de liefde het licht het leven naar de plek waar een weerzien wacht Yvonne Alefs...

Kan ik altijd dankbaar zijn is wat ik me soms afvraag zonneschijn en regenvloed dragen zonder geklaag Kan ik altijd dankbaar zijn ook als mijn schat verdwijnt ik zonder verder moet gaan en verlies zo vreselijk schrijnt Kan ik altijd dankbaar zijn zelfs als mijn tranen stromen als ‘t liefste me ontnomen is en ik aan leed niet kan ontkomen En als mijn dromen barsten ’t niet gaat zo als ik wil kan ik dan met lege handen toch dankbaar zijn en stil Ik zou zo graag willen leven kijkend naar wat ik ontvang koesteren dat wat ik verloor en loslaten waarnaar ik verlang Ja, dan kan ik altijd dankbaar zijn voor dat wat het leven geeft aan ’t einde mijn ogen...

Niets geeft ruimte, rust en stilte Geeft vrijheid, overvloed en rijkdom Leegte, lucht en nut Vergezichten, horizonten en oneindigheid Maar niets weten, niets snappen, niets begrijpen niets bezitten, niets begeren, niets bereiken niets vinden, niets kunnen, niets doen niets plannen, niets willen, niets bedenken Vinden we maar niets
De ruimte van een nieuw begin vouwt zich voor mij open Ik vind het in en om mijn hart om te kunnen groeien in de liefde Voel het diep van binnen in mijn hoofd zodat ideeën zich mogen manifesteren Ervaar het vanuit mijn innerlijke blik waardoor ik de wereld weidser kan bezien Ik hoor het zich steeds verder uitstrekken tot voorbij vermogens van menselijk begrip Het geeft vrijheid vanuit het diepste ‘Zijn’ vormt woorden van inzicht en herkenning
Jouw ogen zijn bruin en je haren donker je huid getint en in die ogen een flonker Zo anders als ik met ogen blauw, haren blond en huid zo wit als dauw
Ik laat je graag mijn wereld zien en hoop ook dat jij de jouwe toont Hoe anders of op z’n kop het ook lijkt mijn wereld is wat in mij woont Het leeft in mij, in mijn hart en ziel en is gebouwd met vallen en opstaan Gemaakt van ervaringen en levenslessen gevormd tot mijn persoonlijke bestaan

VLOED! VLOED! Golf na golf ga je me voor en ik volg je voet voor voet laat je niet te ver vooruitgaan nieuwsgierig naar wat je doet Je verrast me van alle kanten bent sterk en zacht tegelijk Het leven stroomt met je mee een kracht waarvoor ik bezwijk In de diepte kan je koel zijn elders warm door zonnestralen ‘t Is maar net waar ik m’n voet zet op hoogten of in dalen         LEVEN! LEVEN! Dag na dag ga je me voor en ik volg je op de voet laat je niet te ver vooruitgaan nieuwsgierig naar wat je doet Je verrast me van alle kanten bent scherp en zacht tegelijk Alles wat leeft stroomt met je mee een kracht waarvoor ik bezwijk In de diepte voel...

Hier op deze mooie plek in het NU van mijn leven Ben ik vervuld van wat eens was en wat met het heden is verweven Wat geweest is, is niet voorbij want zowel verdriet als plezier zijn de onvervalste sporen die mij leidden naar het HIER
Ik wil je zo graag begrijpen voelen wat jij ook voelt Maar het lukt me soms niet te vatten wat je nu eigenlijk precies bedoelt Waarom zie jij het soms zo anders dan dat ik de dingen zie De woorden die jij tot mij spreekt vertel me, hoe ontvang ik die? Zo worstel ik soms met mijn naaste met diegene die ik soms liever mijd tot ik besef dat wat hij of zij mij toont gewoon een deel is van mijn eigen strijd
Vrede begint IN jou en mij gaat om liefde voor wie je zélf bent Hangt niet af van wat een ander doet maar om de vraag of je jezelf wel erkent Mag je er zijn met al je goed en kwaad? Met al je opstaan en je vallen? Mag je het telkens weer opnieuw proberen? Of mag je het gewoonweg nooit verknallen?