De mens is voor mij een wonder en een mysterie tegelijk. Hoe meer ik te weten kom over de biochemische processen in ons lichaam die ervoor zorgen dat ons voedsel in energie wordt omgezet, onze zintuiglijke waarnemingen naar emoties worden vertaald en onze perceptie van wat er om ons heen gebeurt genen aan of uit kunnen zetten, des te groter mijn verwondering. Des te meer ben ik me ook bewust van die goddelijke levenskracht, die niet alleen ons als mensen ondersteunt, maar ook de natuur en de kosmos. Het is een alles doordringende en verbindende kracht die mens, natuur en...

Zoveel mensen, zoveel gedachten over wat de ziel is en als we Wikipedia moeten geloven dan is ziel hetzelfde als ‘het binnenste’. Tot een paar jaar geleden nam ik dat ook voor ‘waar’ aan, totdat ik in de Happinez een artikel van Tijn Touber las, waarin hij naar voren bracht dat de ziel wellicht niet in het lichaam gezocht moet worden, maar het lichaam juist in de ziel. En eerlijk gezegd, vond ik dat toen, en nu nog steeds, helemaal niet zo’n gek idee. We beschouwen als mens het tastbare, het materiële, het lichamelijke vaak als belangrijker dan het onzichtbare,...

Eén van de meest bekende, en misschien wel meest besproken, uitspraken van Jezus is die waarbij hij ons raadt om ons niet tegen iemand te verzetten die ons kwaad doet: ‘wie je op de rechter wang slaat, keer hem ook de andere wang toe.’ Hij vertelt ons met deze woorden om juist het tegenovergestelde te doen van wat we zo veel om ons heen zien en wat zo prominent in de media getoond en besproken wordt. In die ene zin vraagt hij ons om geweld niet met geweld te bestrijden, maar met liefde, om wraak niet met wraak te vergelden,...

Interessant vind ik het, dat het christendom (en misschien ook wel velen buiten het christendom om die dit verhaal kennen) Judas veroordeelt vanwege zijn verraad, maar het Petrus ruimhartig vergeeft. Waarom zou dat zijn, vraag ik me af? Is het omdat Judas’ verraad directe aanleiding was voor Jezus’ dood, en dat van Petrus niet? Judas markeerde Jezus met een kus, zodat de soldaten wisten welke man ze gevangen moesten nemen, wat uiteindelijk tot zijn kruisdood leidde. Petrus kwam zijn belofte niet na dat hij bereid was om met Jezus te sterven en ontkende na Jezus’ arrestatie tot drie keer doe...

Er zullen niet veel mensen zijn die het lied ‘Ken je mij’ van Trijntje Oosterhuis niet kennen. Er zullen ook niet zo heel veel mensen zijn die weten dat het lied over God gaat, die alles van ons weet en ziet, en niet over geliefden. Tot voor kort wist ik dat ook niet, totdat me dat door Dominee Baardmans duidelijk werd gemaakt in zijn laatste artikel voor Hartgeschreven. En het raakte me. Want ik had me nooit zo verdiept in de tekst van het lied en kende eigenlijk alleen het refrein. Ken je mij? Wie ken je dan? Weet jij mij beter...

Met mijn benen in kleermakerszit, neem ik plaats op de comfortabele stoel. Ik sluit langzaam mijn ogen en laat mijn handen met de handpalmen naar boven gericht op mijn knieën rusten. Zojuist is mijn lieve moslim vriendin van deze plek opgestaan en ik voel haar liefdevolle energie nog om mij heen. Het is een krachtige energie die getuigt van loslaten en vertrouwen hebben. En dat is wat ik ook doe. Ik laat los als een andere lieve vriendin van Joodse afkomst zachtjes tegen mij zegt dat ik diep mag in- en uitademen.
Ik vertel denk ik niets nieuws als ik zeg dat het voor veel vrouwen in onze westerse samenleving een doorn in het oog is dat de bijbel voornamelijk over mannen gaat en dat er verhoudingsgewijs maar weinig vrouwen in voorkomen. Vaak wordt er bij wijze van ‘pleister op de wond’ aangehaald dat de paar Godsvrouwen die in de bijbel voorkomen wel allemaal stuk voor stuk hele belangrijke veranderingen mogelijk hebben gemaakt.
De wereld zucht onder strijd en leed en vraagt zich daarbij wanhopig af waarom God dit alles toelaat. Als hij zo ontzettend veel van de mensen houdt, waarom laat Hij die oorlogen en dat geweld en leed toe? Waarvoor zijn er ziekten? Waarom ondergaan sommigen zo’n pijnlijke en mensonterende levensweg? Wat voor vader doet zijn kinderen dit alles aan?
Ik geloof in het onzichtbare. In liefde, lucht en levensenergie, in hoop en kracht, in gedachten, inzichten en ideeën, in moed en doorzettingsvermogen , in vriendschap, vrede en verbinding. In het ontastbare en onzichtbare komen juist de grootste krachten in ons tot uiting. De liefde is niet vast te pakken, heeft geen vorm of kleur en toch kan niemand van ons zonder. We verdorren en verwelken als we geen liefde ervaren, want het onzichtbare houdt ons in leven en geeft ons vitaliteit en energie. Zonder lucht en levensenergie stopt ons functioneren, zonder hoop en kracht worden we slap, zonder gedachten, inzichten en ideeën verschrompelt onze voorstellingsvermogen en daarmee onze creativiteit, zonder moed en doorzettingsvermogen bereiken we niet ons levensdoel en zonder vriendschap, vrede en verbinding verstarren we in eenzaamheid. Het onzichtbare geeft alles wat vorm heeft structuur, richting en uitdrukkingskracht.
“Het Ene heeft geen gedaante, het is niet in een beeld of structuur te vatten. Het loslaten van alle structuren en alle voorstellingen is een wezenlijk onderdeel van ons rijpingsproces. God is slechts ‘zonder manier’ te begrijpen, zoals Eckhart zegt.” - Willigis Jäger, gedachte voor 15 juni
Bovenstaande uitspraak is van Willigis Jäger die in zijn boek ‘Eeuwigheid in het nu’ voor iedere dag van het jaar een inspirerende gedachte geeft. Hijzelf laat zich inspireren door christelijke mystiek, zen (vorm van Boeddhisme) en moderne wetenschap, maar ik herken ook veel van het Daoïsme in zijn teksten. Dat Willis zich door meerdere levensfilosofieën laat inspireren is iets wat mij enorm aanspreekt, omdat ik daarin ook een stukje van mezelf herken. Sinds ik mij ook open heb gezet en interesseer voor andere inzichten en wijsheden naast het christelijke, is datgene wat ik al vermoedde steeds meer aan het licht gekomen: we zeggen en bedoelen allemaal hetzelfde, maar geven er ieder een andere vorm of structuur aan.