Eenzijdig - Uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Eenzijdig

Vorige week werd ik gegrepen door de lezing van Chimamanda Adichie, een jonge schrijfster uit Nigeria, die met haar TedX presentatie ons de ogen opent naar de éénzijdigheid van het geloven in maar één enkel verhaal over wat dan ook in deze wereld. Ze vertelt hoe ze als klein meisje heel graag las en dat de enige boeken die haar ouders op dat moment in Nigeria konden krijgen uit Engeland of Amerika waren. De helden in de verhalen die zij las hadden een blanke huid en blauwe ogen, genoten ervan als de zon eindelijk achter de wolken tevoorschijn kwam en lesten hun dorst met brouwsels die Chimamanda nog nooit geproefd had of die überhaupt in Nigeria te verkrijgen waren. Dat zij zich niet met de helden uit haar boeken kon identificeren, hinderde haar niet. Ze wist niet beter dan dat alle boeken over blanke mensen met blauwe ogen gingen en gebruikte ze dan ook als personages in de verhalen die ze zelf al heel jong begon te schrijven. Het kwam niet in haar op dat het ook mogelijk was om de helden in haar boeken dezelfde huidskleur als haarzelf te geven, totdat ze op een bepaalde leeftijd in aanraking kwam met boeken van Nigeriaanse schrijvers. Toen pas ontdekte ze de andere kant van het verhaal, namelijk, dat boeken over het algemeen en haar verhalen in het bijzonder ook over mensen en situaties konden gaan die ze zelf om zich heen zag en waarmee zij zich wél kon identificeren.

Chimamanda gaat nog dieper in op dit onderwerp en haalt nog een paar situaties aan waarin ze in aanraking komt met de eenzijdige verhalen waarmee we soms als mens ‘besmet’ raken. Ze laat eerlijk weten dat ze zelf ook in de valkuil is getrapt en haar beeld over een bepaalde bevolkingsgroep door de media had laten vormen. Bij het persoonlijk ontmoeten van deze mensen moest ze tot haar schaamte onder ogen zien, dat ook zij zich had laten meevoeren door een eenzijdig verhaal. Het geeft aan dat zelfs wanneer we bewust zijn van het bestaan van een eenzijdig verhaal en de nadelige gevolgen die dat heeft, we alsnog alert moeten blijven dat we er niet door worden beetgenomen. Ik heb in de afgelopen week bewust en vaak nagedacht over welke éénzijdige verhalen ik in mijn leven in stand hou en kon ze gewoonweg niet vinden. Ze zijn er, dat weet ik heel zeker, maar zijn zo ingebed, vallen totaal weg tegen de achtergrond, dat ik moeite moet doen om ze te herkennen en te ontmaskeren. Ik zal er eerst over moeten struikelen en vallen, zoals Chimamanda, voordat ik me van ze bewust wordt, en wanneer dat gebeurt dan zal ik er zeker hier over vertellen. Tot die tijd hoop ik dat het verhaal van Chimamanda je ook aangrijpt, zodat je gaat nadenken over en je misschien bewust wordt van de eigen eenzijdige verhalen waar jij in getrapt bent en die jij met je meedraagt.

In mijn overdenkingen over dit onderwerp kwamen de afgelopen week wel een paar overtuigingen over mijn verhouding tot de wereld naar boven borrelen. Overtuigingen en conditioneringen zijn in principe ook éénzijdige verhalen over hoe je jezelf tot de ander of de wereld verhoudt. Voldoen aan de verwachtingen van anderen, was lange tijd het éénzijdige verhaal dat ik bij me droeg, en die mij vertelde dat ik alleen dan de moeite waard was. Altijd ‘binnen de lijntjes kleuren’, omdat ‘buiten de lijntjes gaan’ een minder mooi plaatje oplevert. Eenmaal iets toegezegd tot aan het bittere einde volhouden. Altijd goed voorbereid ten ijs komen of eerst een diploma hebben voordat ik met al het geleerde aan de slag ging. Zomaar een paar voorbeelden … Intussen weet ik dat diegenen die werkelijk van me houden me ook nog steeds de moeite waard vinden als ik niet aan hun verwachtingen voldoe, dat af en toe buiten de lijntjes kleuren prachtige nieuwe inzichten geeft, dat stoppen met iets dat niet meer goed aanvoelt vooral wijs is en dat ik mag vertrouwen op mijn intuïtie en innerlijke wijsheid als het aankomt op het zichtbaar maken van dat wat ik met anderen wil delen. Dat wil overigens niet zeggen dat het me alle dagen van het jaar goed lukt om de veelzijdigheid van deze verhalen te erkennen en te voelen –  ingesleten gewoonten hebben de neiging om zo nu en dan de kop weer op te steken –  maar het lukt me wel steeds vaker, steeds sneller en steeds beter.

Ik eindig deze overdenking graag met een mooie tekst die ik ‘toevallig’ vanmorgen, vlak na het opstaan, in het boek ‘De drie vragen’ van Don Miquel Ruiz las:

“Wijze mannen en vrouwen zijn anders dan anderen doordat ze vraagtekens zetten bij wat ze weten. Op enig moment besluiten ze om dieper naar de werkelijkheid te kijken, vraagtekens te zetten bij de wereld die ze in hun geest hebben gecreëerd. Ze durven te zien hoe het werkelijk is, niet wat ze geleerd hebben te zien. Onthouden zich van het vertellen van oude verhalen en het bevestigen van algemene overtuigingen. Weigeren de herinnering de werkelijkheid te laten dicteren. Ze doen hun blinddoek af en beginnen aan een reis naar bewustzijn”

En die reis naar bewustzijn, díe wil ik heel graag maken …

Facebooktwitterlinkedin
2 Reactie's
  • Greetje Jansen
    Geplaatst op 13:28h, 12 september Beantwoorden

    Dag lieve Yvonne,
    Wat heb je weer een prachtig stuk geschreven waar ik mij af en toe best wel in herken. Je mening, je gedachten en je overtuigingen laten we inderdaad vaak kleuren door het geen we horen, zien, door onze vooroordelen, opvoeding en ga zo maar door. Ik ben ook vaak onzeker over mij zelf en denk vaak bij voorbaat al hoe een ander over mij zal denken en waar ik allemaal wel niet aan moet voldoen wanneer ik mijzelf wil laten zien. Ik stel mij inderdaad ook vaak de vraag of ik wel goed beslagen ten ijs kom en dat ik beter eerst diploma’s kan halen, of mijn voorbereiding wel voldoende is, enz. I.p.v. te denken dat ik het talent heb gekregen en voldoende ervaring heb en diverse positieve reactie al eerder heb ontvangen. Bij jezelf blijven, onbevooroordeeld naar de buitenwereld kijken, minder is meer, mijzelf accepteren en waarderen blijf toch iets waar ik altijd weer aan moet blijven werken. De intentie is er wel en ik blijf het proberen en dat het niet altijd lukt zowel bij mijzelf als bij een ander is (gelukkig ben ik niet de enige hierin) is inherent aan het feit dat we mens zijn. Een mens maakt nu eenmaal fouten hoe graag we het ook allemaal goed willen doen. Het is al heel belangrijk dat we bewust willen leven en niet alles klakkeloos aan nemen wat ons dagelijks door allerlei media wordt voorgespiegeld. Die reis naar bewustzijn, wil ik ook graag maken ….. ik reis met je mee! Hartelijke groet, Greetje

    • Yvonne
      Geplaatst op 09:15h, 13 september Beantwoorden

      Dank je wel voor je fijne reactie, Greetje! Dat we ons bewust zijn van onze tekortkomingen is de eerste stap naar meer openheid en eerlijkheid naar onszelf en de wereld om ons heen. Dat is dat straaltje licht wat door een kier in ons hart naar binnen schijnt en daardoor meer inzicht geeft om eerlijker in het leven te staan. Hoe meer mensen met ons meegaan op deze reis, des te mooier wordt deze wereld! xxx

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.