En wat als het de evolutie is - Pieter van Dijk - Uitegelichte afbeelding Yvonne Alefs

En wat als het de evolutie is? – Een andere kijk op deze tijd – Pieter van Dijk

Na het lezen van dit boek ben ik me veel meer bewust geworden dat jij en ik en heel de mensheid meebewegen op een stroom dat miljoenen jaren geleden op gang kwam en nu nog steeds vloeit. Het is de golf van vooruitgang van leven hier op aarde, een proces dat toegroeit naar de ultieme vorm van bewustzijn, een dynamiek die wij als mens hebben leren kennen onder de naam ‘evolutie’, maar waar we onszelf zelden nog onderdeel van weten. We zijn zo gewend alles naar onze hand te kunnen zetten, dat we denken dat we boven die oerkracht staan en niet meer beïnvloed worden door de getijden van verandering die het met zich meebrengt. Maar niets is minder waar, we worden of we het willen of niet, meegetrokken in een steeds groter groeiend en allesomvattend bewustzijn.

Pieter van Dijk opent ons in zijn boek ‘En wat als het de evolutie is’ de ogen hiervoor, door ons mee te nemen in het veranderingsproces van de soort waartoe wij behoren: de mensheid. Hij zegt het volgende erover: “Het verhaal over de ontwikkeling van de mens als soort wordt geschreven in termen van voortschrijdende bewustwording. Eerst het bewonen van de aarde als fysiek-materiële werkelijkheid, gevolgd door bewustwording van het samenleven als gemeenschap, daarna de ontdekking van de eigen individualiteit en vervolgens de vaststelling dat individualiteit grenzen kent als gevolg van dualiteit. Op dit moment van de geschiedenis staan we voor de ontdekking van het bewustzijn zélf als de uitdrukking van en toegang tot ‘de heelheid van de soort.”

Individualiteit staat centraal in dit boek. Niet als schulddrager van alle problemen waar wij nu wereldwijd voor staan of zondebok voor de algehele malaise om ons heen, maar als logische stap op onze evolutionaire weg naar de ultieme vorm bewustzijn. Want stel je voor dat we in het oude systeem van vlak voor onze jaartelling zouden zijn blijven hangen, waar hiërarchie de heersende norm was, en je wanneer je als slaaf was geboren, je hele leven slaaf bleef of als edelman geboren, de zekerheid had je hele leven edelman te blijven. Het dagelijks bestaan was destijds in een keurslijf van menselijke regels en wetten ingesnoerd, die gebaseerd was op ongelijkheid en onvrijheid en waar geen ontkomen aan leek te zijn. Hoe zou onze bewustzijn als mensheid ooit hebben kunnen toenemen als we in die wereld van beperkingen waren blijven hangen? De onstuitbare ontwikkeling naar een hogere vorm van bewustzijn als ultieme doel van de evolutie vroeg destijds om een andere samenhang tussen de enkeling en de gemeenschap. Daarvoor was vrijheid nodig en dus opende zich de weg naar de ontwikkeling van wat wij nu als ‘het individu’ verstaan.

Het hoogtepunt van wat de mens, die zich losgeweekt heeft van alle vormen van autoriteit en persoonlijke onvrijheden, kan bereiken zien we nu om ons heen. Twee eeuwen na de eerste glimp van individualisme is het uitgegroeid tot de motor achter veel uitvindingen en technologieën. We hebben daardoor nog nooit zoveel kennis vergaard over hoe ons lichaam en geest functioneren en nog nooit zoveel bewustzijn gehad van de Aarde in haar totaliteit. We zijn de ultieme grenzen van onszelf als ‘losstaand’ deeltje aan het verkennen en ontdekken en zijn steeds bewuster geworden van onze persoonlijke mogelijkheden en krachten. Maar dat is slechts één kant van de medaille. Want hoeveel krachtiger en dieper zou onze bewustzijn zijn, als we het onderling zouden bundelen? Op weg naar individualiteit hebben we de verbinding met elkaar en de Aarde grotendeels uit het oog verloren en het is deze blinde vlek die zich nu uit via de problematiek van deze tijd en ons tegelijkertijd daarmee onvermoeibaar vooruit stuwt naar een nieuwe, hogere staat van bewustzijn. Eén waarbij we onze verworven individualiteit bewúst inzetten om in verbinding te komen met de ander.

Het is aan ons nu om een nieuw collectief bewustzijn te creëren met individualiteit als uitgangspunt en verbondenheid als doel. Deze nieuwe fase van de evolutie, die van de ‘collectieve tijdruimte’, vraagt van ons dat we eerst op kleine schaal, zo heel persoonlijk in onze eigen omgeving, beginnen met dualiteit los te laten en inclusiviteit te omarmen en we tijd gaan ervaren als ruimte waarin alles mag groeien en worden en niets af is. Als startpunt hiervoor raad ik je zeker aan dit boek van Pieter van Dijk te lezen.

Yvonne Alefs

Wil je dit boek graag lezen? Je kunt het eventueel hier meteen bestellen.

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.