Later als ik dood ben - Stef Bos - Uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Later als ik dood ben – Stef Bos

Later als ik dood ben wil ik een ander leven
Niet meer altijd bezig met wat geschreven staat
Een laatste strohalm zijn voor wie het niet meer weten
Een vlinder die voorbij vliegt en alles lichter maakt

Later als ik dood ben wil ik wonen in jouw ogen
Om jou te laten zien waar ik zelf blind voor was
Want de liefde ligt zo dikwijls gewoon maar voor het grijpen
Later als ik dood ben wil ik wonen in jouw hart

Later als ik dood ben en ik niets meer kan verliezen
Trek ik de registers open en laat alle lucht eruit
Orgelklanken zoals golven die de wereld overspoelen
Met een liefde die de angel haalt uit alle haat en nijd

Later als ik dood ben wil ik niet meer denken
Denken aan degenen tegen wie ik vechten moest
Weg uit hun gedachten en zij ook uit de mijne
Ik heb teveel mijn tijd verloren met wat er niet toe doet

Later als ik dood ben wil ik de vader worden
Die ik door mijn onvermogen nooit heb kunnen zijn
Lichtdoorgever…Wegbereider en een Engel op een schouder
Een vader die er altijd is ook als hij verdwijnt

Later als ik dood ben wil ik overgaan in alles
Onzichtbaar in de avond als het laatste hemelsblauw
Later als ik dood ben wil ik met jou dansen
Zonder dat je weet dat ik jou in mijn armen hou

– Later als ik dood ben van Stef Bos –

Sinds een dag of drie ben ik me bewust van deze prachtige liedtekst van Stef Bos, die nog meer binnenkomt als je het hem hoort zingen. Hij was afgelopen zondagochtend te gast in het programma ‘De Verwondering’ van Annemiek Schrijver. Ik kijk daar vaak naar, voordat ik me klaar maak om naar de kerk te gaan. Een kleurrijke verzameling mensen komt daar voorbij die hun hart met je delen en de wens hebben je te inspireren. De ene keer ben ik meer geraakt dan de andere keer, als ik heel eerlijk ben, zoals het ook gaat in een gesprek, een kerkdienst of een yogales. Afhankelijk vooral van hoe ik mezelf opstel en hoe open ik voor de persoon sta die aan het woord is, komt er wel of niet iets binnen dat meetrilt met alles wat in me is. En afgelopen zondag was het weer raak.

Het verhaal dat aanleiding gaf tot het schrijven van dit lied zette mijn hart al open om het daarna met de tekst helemaal te vullen. Stef vroeg namelijk aan zijn zoontje wat hij later wilde worden als hij groot was. Zijn zoon wilde dat met dezelfde vraag beantwoorden, maar verving per ongeluk het woord groot met dood en vroeg zijn vader: ‘wat wil jíj later worden als je dood bent?’ Een alledaagse vraag veranderde met deze woordverwisseling in een zoektocht naar het antwoord op deze vraag: een laatste strohalm voor wie het niet meer weet, een vlinder die voorbij vliegt en alles lichter maakt, lichtdoorgever, wegbereider, een engel op een schouder. Ik zou haast zeggen: waarom daarmee wachten tot je dood bent? Maar ik begrijp als geen ander dat het in dit menselijk lichaam soms zo verdraaide moeilijk is om die staat van ‘Zijn’ nu al te bereiken. Want hoe vaak ben ik nog blind voor de weg die ik zou moeten gaan, zit ik nog teveel in mijn hoofd en voel ik weerstand richting mijn medemens? En hoe vaak nog ben ik veel te veel bezig met me te houden aan de regels in deze wereld en met wat een ander van me denkt?

Tegelijkertijd ben ik me bewust dat er niets mooiers is dan het verlangen te hebben daar – nog voordat dit fysieke leven voorbij is – zo dicht mogelijk bij te komen. Met vallen en opstaan steeds een beetje meer die liefde en die totale overgave te voelen die ons leven zo onzichtbaar, maar wel voelbaar ondersteunt. Zodat alle registers open kunnen en de liefde als orgelklanken over de wereld kan golven.

En dan wanneer ik verder ben gereisd naar een bewustzijn dat geen lichaam nodig heeft, straalt mijn energie nog door in de ogen en harten van diegenen die de liefde met mij gedeeld hebben, dans ik onzichtbaar mee met het leven en ben nog steeds zo dichtbij als het laatste hemelsblauw. Een prachtig vooruitzicht, dat wel nog even op zich mag laten wachten, maar dat Stef zo wondermooi voor me geschetst heeft. Ik geloof in die eeuwigdurende verbinding met alles en iedereen en als iemand mij zou vragen wat ik zou willen worden als ik later dood ben, dan zou ik denk ik antwoorden dat ik het al ben, namelijk: oneindige bewustzijn en altijddurende éénzijn. Maar dat is natuurlijk veel te weinig tekst voor een lied! 😉

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.