Meebewegen - Uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Meebewegen

Zo’n vier-en-een-half jaar geleden zat ik in het vliegtuig op weg naar huis na een heerlijke ontspannen vakantie en weet nog heel goed dat ik dacht ‘en vanaf nu ga ik het rustiger aandoen.’ Voordat ik vertrok had ik de bouw van een website afgerond die mijn vermogens ver te boven ging. Afgerond was het eigenlijk niet, want bij het opleveren ervan bleek de website niet op alle mobiele telefoons goed te werken. Ik was ten einde raad, had al veel te veel uren gemaakt voor veel te weinig geld en liep met mijn tong op de schoenen. De energie om de oplossing te vinden ontbrak me, waardoor ik de helft van het geld heb laten zitten, zodat de opdrachtgever een ander kon vinden om het probleem op te lossen. Ik beloofde mezelf om een dergelijke opdracht nooit meer aan te nemen.

Het stapje terug waarnaar ik verlangde had veel weg van het willen wegkruipen in mijn schulpje om maar geen uitdagingen meer aan te hoeven gaan. Laat mij maar lekker klein en onopvallend zijn, dacht ik, dan hoef ik me nooit meer zo ongelofelijk gevangen, gespannen en gestrest te voelen. Uitdagingen waren er genoeg geweest in de jaren dat ik de opvoeding van de kinderen, het huishouden en werk had gecombineerd. Een tandje lager had ik wel verdiend, besloot ik en leunde tevreden achterover in de vliegtuigstoel. Maar wat ik op dat moment over het hoofd zag, was dat jezelf kleiner maken ongelofelijk tegen de beweging van het leven ingaat.

Alles onder de zon wil zich namelijk naar boven en naar buiten uitstrekken en trekt zich alleen terug om zich weer op te laden en nieuwe krachten op te doen. Een zaadje in de grond zal nooit bedenken om daar maar rustig en voor altijd in het donker en de stilte te blijven. En zo was het voor mij naïef om te denken dat ik zelf kon bepalen om niet meer te groeien en me uit te strekken. Het leven pikte de intentie achter mijn verlangen op en gelukkig niet de letterlijke wens en ontvouwde haar eigen plan. Ze doorzag met al haar wijsheid dat het niet zozeer was dat ik geen uitdagingen meer wilde, maar dat ik snakte naar meer verbinding met mezelf.

En zo kwamen de juiste mensen op mijn pad, die de juiste vragen aan mij stelden, waardoor ik stapje voor stapje me steeds bewuster werd van de gebieden in mijn leven waar ik met alle macht tegen de stroom in bewoog in plaats van erin mee te gaan. Het voelde een tijdje als kopje onder gaan en geen idee hebben waar boven of onder was, maar langzamerhand kreeg ik voet aan de grond en kon ik mijn hoofd boven het woelige water uitsteken. Door met de stroom mee te bewegen heb ik het bouwen van websites in opdracht nu achter mij gelaten en doe nu het meest mooie werk dat er voor mij bestaat namelijk schrijven en lesgeven. Uitdagingen mogen er weer zijn, maar omdat ze nu in lijn zijn met wie ik ben, putten ze me niet meer uit maar voeden me juist, zodat ik kan groeien.

Regelmatig gaan mijn gedachten nog terug naar dat moment in het vliegtuig en zie ik mezelf daar met een glimlach zitten, volledig ervan overtuigd dat ik vanaf dat moment het heft in handen zou nemen. In werkelijkheid, besef ik me nu achteraf, moet het leven toen met een liefdevolle glimlach op mijn naïviteit neer gekeken hebben en met haar wijsheid een heel scala aan veranderingen in werking gezet hebben om mij op het juiste pad te krijgen. Ik had helemaal niet zo heel veel in de melk te brokkelen, en eerlijk is eerlijk: hoe het gelopen is had ik zelf niet beter kunnen bedenken!

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
6 Reactie's
  • cindy
    Geplaatst op 08:32h, 17 januari Beantwoorden

    mooi geschreven en zo waar

  • Maria Band
    Geplaatst op 10:34h, 17 januari Beantwoorden

    Een uitdaging geeft je alleen energie als het iets is waar je vreugde in vindt. Iets doen wat je vreugde geeft is ook met de stroom mee gaan. Soms ontkom je er niet aan, aan een rotklus, maar als je te veel dingen doet die je geen vreugde geven, dan raak je uitgeput. Vreugde komt vooral voort uit liefde. Leef uit liefde, dan komt er vreugde en dat geeft energie.

    • Yvonne
      Geplaatst op 10:07h, 18 januari Beantwoorden

      Inderdaad Maria, leven uit liefde is eigenlijk de enige richtlijn die we nodig hebben om met de stroom mee te gaan en ons vol energie te voelen. Situaties die niet fijn aanvoelen hebben we natuurlijk ook nodig om van te leren en te groeien. Dank je wel voor je reactie! 🙂

  • Nancy
    Geplaatst op 22:43h, 17 januari Beantwoorden

    Heel inspirerend!! Dat gevoel ken ik ook en ik probeer ook mee te bewegen!xoxox

    • Yvonne
      Geplaatst op 10:08h, 18 januari Beantwoorden

      Dat zie ik ook, lieve zus!! Je stroomt heerlijk!!! xxx

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.