Terugblikken - Uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Terugblikken

Het einde van 2019 komt langzamerhand in zicht. Het is de tijd van het jaar waarin we vaak terugdenken aan wat het achterliggende jaar ons heeft gebracht. Terugkijken kan pijnlijk zijn, als het leven anders is gelopen dan je had gehoopt. Het kan ook heel boeiend zijn, als je je bewust bent dat alles wat je meemaakt je voorbereidt op het huidige moment. Achterom blikken wordt vaak afgeraden, omdat we liever niet zien dat iemand in het verleden blijft hangen. Maar het vermogen om in gedachten terug te kunnen reizen naar het verleden, om ons dingen te kunnen herinneren, is de brandstof voor onze ontwikkeling als mens geweest. Ons DNA is één groot databank waarin elke ontwikkeling die de mensheid van ééncellige naar meercellige organisme heeft gemaakt, opgeslagen ligt. Hierdoor is het niet meer nodig dat nieuw menselijk leven bij verwekking weer door die hele evolutie heen moet, maar meteen daar begint tot waar de menselijke vooruitgang al gekomen is, en vanaf daar zich ook weer verder ontwikkelt.

Terugblikken met de intentie om vooruit te komen zit ons dus in de genen. In het dagelijks leven betekent dit dat situaties en omstandigheden waar we doorheen gaan, de bouwstenen vormen voor onze verdere ontwikkeling. Ons daarvan bewust zijn kan helpen om ook de pijnlijke omstandigheden te kunnen accepteren. Het loslaten van iets wat je met hart en ziel gedaan hebt, kan dan misschien ook makkelijker zijn, omdat je beseft dat het een onderdeel van je ontwikkeling is en daarom nooit een ‘verloren zaak’ kan zijn. Het afgelopen jaar heb ik twee activiteiten, waar ik een paar jaar eerder met veel enthousiasme en energie aan begonnen was, losgelaten. Niet omdat ik de passie kwijt was geraakt, maar omdat mijn leven een andere wending had genomen en ik voelde dat ik daarvoor meer ruimte moest maken. Daardoor ligt een boek dat ik aan het schrijven was nu onafgemaakt in de kast en ligt een andere blog stil.

Is dan alles wat ik, en degenen met wie ik samenwerkte, daarvoor gedaan hebben verloren tijd en energie geweest? Had ik er maar beter helemaal niet aan kunnen beginnen? Moet ik voortaan langer nadenken, voordat ik aan iets begin? Als mijn focus alleen maar gericht was geweest op het behalen van een eindresultaat, dan zou ik op alle vragen ‘ja’ hebben geantwoord. Maar omdat ik me bewust was van de waarde van het proces, de ervaring en de contacten, kon ik onmogelijk verlies lijden, ook op het moment dat ik stopte. Het ‘oude’ loslaten om ruimte te maken voor iets nieuws, betekende in dit geval voor mij geen verlies, maar een eerbetoon aan mijn ontwikkeling.

Deze vorm van loslaten is een beweging dat van binnenuit komt, een vrije keuze: ik kon het doen, maar ik kon het ook laten. Loslaten omdat het niet anders kan, is veel en veel moeilijker. Het verliezen van een baan waar je nog lang niet op uitgekeken bent, het einde van een relatie waar je nog met heel je hart in zit of het heengaan van een dierbare waar je nog zoveel mee wilde delen, daar bouwstenen voor je ontwikkeling in zien, is onmogelijk als je er nog middenin zit. Pas wanneer de wolken optrekken en er helderheid komt om te overzien, kun je met een zachtere blik achterom kijken en de waarde erkennen die ook deze vorm van loslaten voor je heeft gehad.

Na loslaten, komt het omarmen. Het omarmen van wat nieuw is en nog onbeschreven. Niemand van ons weet wat het nieuwe jaar ons zal brengen, wat we zullen winnen en wat we zullen verliezen. Het enige waar we zeker van kunnen zijn, is dat waar we ook doorheen gaan, welke bouwstenen er in 2020 ook aan ons bouwwerk toegevoegd wordt, we altijd kunnen terugvallen op liefde, vertrouwen en dankbaarheid.

 

Facebooktwitterlinkedin
Geen reactie's

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.