Verraad, vergeving, vrijheid- Uitgelichte afbeelding Yvonne Alefs

Verraad, vergeving en vrijheid

Interessant vind ik het, dat het christendom (en misschien ook wel velen buiten het christendom om die dit verhaal kennen) Judas veroordeelt vanwege zijn verraad, maar het Petrus ruimhartig vergeeft. Waarom zou dat zijn, vraag ik me af? Is het omdat Judas’ verraad directe aanleiding was voor Jezus’ dood, en dat van Petrus niet? Judas markeerde Jezus met een kus, zodat de soldaten wisten welke man ze gevangen moesten nemen, wat uiteindelijk tot zijn kruisdood leidde. Petrus kwam zijn belofte niet na dat hij bereid was om met Jezus te sterven en ontkende na Jezus’ arrestatie tot drie keer doe dat hij Hem kende om zo zijn eigen leven te redden. Judas handelde vanuit teleurstelling, omdat hij had gehoopt dat Jezus de Romeinen zou verjagen. Petrus vanuit angst, omdat hij bang was dat hij ook gemarteld en gedood zou worden. Judas handelde met voorbedachte rade en nam er geld voor aan. Petrus reageerde in een opwelling, vanuit een emotie, en kreeg er niets voor in de plaats, behalve heel veel spijt (net als Judas overigens).

Veroordelen we Petrus misschien minder hard, omdat we het gevoel hebben dat wat hij deed ons ook had kunnen overkomen? Of omdat het ons al eens, of vaker, in ons leven overkomen is? Plaatsen we onszelf wellicht graag boven Judas, omdat we ervan overtuigd zijn dat wij dat wat hij deed zelf nooit zouden doen? Voelen we ons een beter mens als Judas, waardoor we geneigd zijn harder over hem oordelen? Of is het misschien juist andersom: veroordelen we hem harder, zodat we onszelf daarmee ver boven hem kunnen verheffen? Hebben we onze eigen ziel, ons diepste Zijn, nog nooit verraden door een daad ontstaan uit teleurstelling of een keuze gevoed door hang naar materialisme? Ik denk dat als we (en daar reken ik mezelf als eerste bij!) goed nadenken, we diep van binnen weten dat we allemaal een ‘Judas’ in ons hebben. Net zo goed als dat we ook een stukje Petrus (hoop), Jakobus (geloof) en Johannes (liefde) in ons hebben of een stukje Thomas (twijfel). En ja, ook een stukje Jezus!

Ik las laatst in het boek ‘Rebible’ van Inez van Oord een mooi verhaal over de beroemde kunstenaar  Leonardo da Vinci, die nog een Judas figurant zocht voor zijn muurschildering van ‘Het laatste Avondmaal’. Hij vond de man in de gevangenis. Toen hij de man in het atelier liet poseren, begon de man te huilen: ‘Kent u mij niet meer?’ vroeg hij. ‘Ik was jaren geleden uw model voor Jezus.’ In ons leven kennen we periodes waarin we een klein beetje op Jezus mogen lijken. Dat zijn de momenten waarop we onze medemens ondersteunen in moeilijke tijden, onze eigen verlangens ondergeschikt maken aan die van een ander, of op welke wijze dan ook een stukje licht in deze wereld brengen. Maar we kennen ongetwijfeld ook allemaal de momenten waarop we meer richting de gezindheid van Judas trekken en te hoge verwachtingen van onszelf, onze medemens en de wereld hebben, waardoor we keuzes maken die eerder ongeluk en onbegrip met zich meebrengen. Oordeel ligt dan op de loer.

Jezus veroordeelde Judas niet, hij verzette zich zelfs niet tegen hem (zie ook hier weer Rebible van Inez van Oord). Tot op het laatst bleef Jezus trouw aan zichzelf en toonde slechts liefde en nederigheid ten opzichte van zijn belagers, omdat hij als geen ander wist dat meegaan in de energie van Judas deze negatieve kracht alleen maar groter zou maken. Voor ons wellicht een aanwijzing om zonder oordeel en verzet onze eigen schaduwkanten te bekijken en deze juist met liefde en mildheid durven te erkennen. Omdat we alleen op die manier onze Judas vanuit de schaduw in het licht kunnen brengen en voor diepe heling kunnen zorgen.

Zowel Petrus als Judas hadden Jezus van dichtbij meegemaakt, beide moeten geweten hebben dat Jezus hen voor hun verraad vergeven zou. Echter maar ééntje wist de weg naar Jezus terug te vinden en vond daar vergeving en vrijheid, de ander maakte een andere keuze en vond daarbij de dood. Petrus die zijn verraad in het licht van vergeving wist te plaatsen, en daarmee voor het leven koos, verrichtte nog veel grote daden in naam van Jezus en werd hier op aarde het fundament waarop Jezus’ nalatenschap werd gebouwd. Wie weet wat Judas allemaal voor goeds nog had kunnen doen, als hij ook voor dezelfde weg had gekozen als Petrus?

Als ik dit zo opschrijf, dan gaat mijn hart naar Judas uit. Ik voel geen oordeel meer, maar eerder een diep gevoel van medeleven. En Petrus? Hem bedank ik van harte, omdat ik door zijn schaduwdaden heb mogen inzien dat de weg van vergeving altijd de weg naar bevrijding is, de weg naar het leven.

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
1 Reactie
  • Greetje Jansen
    Geplaatst op 20:24h, 29 maart Beantwoorden

    Mooi verwoord Yvonne en helemaal waar. We zijn allemaal mens en wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Heb je de film van ‘Judas’ wel eens gezien? Die belicht ook de kant van Judas en dit zet je ook wel aan tot denken. Wel een aanrader. Goede lijdenstijd geweest. Liefs, Greetje

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.