Afbeelding bij blog van Yvonne Alefs - Zielservaring

Zielservaring

Met mijn benen in kleermakerszit, neem ik plaats op de comfortabele stoel. Ik sluit langzaam mijn ogen en laat mijn handen met de handpalmen naar boven gericht op mijn knieën rusten. Zojuist is mijn lieve moslim vriendin van deze plek opgestaan en ik voel haar liefdevolle energie nog om mij heen. Het is een krachtige energie die getuigt van loslaten en vertrouwen hebben. En dat is wat ik ook doe. Ik laat los als een andere lieve vriendin van Joodse afkomst zachtjes tegen mij zegt dat ik diep mag in- en uitademen.

De emoties overspoelen me onmiddellijk. Hoe kan het ook anders als je omringd bent door 5 bijzondere vrouwen met wie je zo volkomen op dezelfde golflengte zit. Zo verschillend als onze achtergronden zijn, zo gelijk zijn onze gedachten, intenties en wensen voor elkaar en deze wereld. Niemand anders dan God, Allah of het Universum had dit kunnen bedenken. Geen andere kracht dan het eeuwige en het oneindige had ons van zoveel windrichtingen bij elkaar kunnen brengen. Zelfs als ik het van tevoren zou hebben bedacht, dan nog zou die gedachte tekort hebben geschoten bij wat ik nu ervaar. Een diepe dankbaarheid voor dit wonder nestelt zich in mijn hart en verspreidt zich als een warm en helder licht naar iedere cel van mijn lichaam.

Als me vervolgens zachtjes wordt gevraagd hoe ik me voel, is het eerste wat in mijn op komt ‘veilig in Jezus armen’. De tranen van dankbaarheid die er al waren, vloeien nu rijkelijk omdat ik bij het uitspreken van deze woorden ogenblikkelijk besef dat dit de titel van het lied is dat ik nu bijna vijf jaar geleden wekenlang aan het ziekbed van mijn moeder heb geneuried, niet wetende of ze vanuit haar coma mij zou kunnen horen, maar erop vertrouwend dat het iets in haar teweeg zou brengen en haar wellicht zou helen. Een lied dat, sinds zij niet meer zichtbaar bij ons is, een nog diepere betekenis voor me heeft gekregen.

Ik voel meteen dat mijn moeder in dit mooie moment bij me is en dat het niet anders kan of ze geniet van de bijzondere tijd die ik met deze vrouwen van verschillende geloofs- en levensovertuigingen beleef.

Zij is twee jaar geleden de fluistering in mijn oor geweest, die me aangespoord heeft tot het zoeken naar mensen die mee wilden schrijven met Hartgeschreven en waardoor ik deze vrouwen heb leren kennen. Zij is het die me naar dit moment heeft geleid. Zonder iets van wat ik op dat moment beleef uit te spreken, wordt ik begrepen door de vrouwen om mij heen en wordt door hun stilte het contact met mijn moeder nog meer verdiept. Ik koester me in haar aanwezigheid en ervaar de stilte om me heen als een warme deken.

Als mijn vriendin me na deze stilte vraagt welke boodschap mijn ziel me wil gegeven, komt meteen de tekst van een ander christelijk lied naar boven: ‘Laat u licht toch helder stralen in het donker van de nacht. Opdat schepen die nog dwalen, veilig worden thuisgebracht.’ Mooiere woorden konden me niet worden gegeven, want het omschrijft precies dat wat wij met z’n allen bij Hartgeschreven zo graag willen; via onze teksten licht laten schijnen in een wereld waar er zoveel onbegrip is tussen verschillende volken, andersgelovigen en mensen onderling. Hopende dat diegenen, die door het geweld en terreur van deze tijd alleen nog de negatieve energie van deze wereld voelen, in onze teksten een handreiking herkennen, een houvast vinden, een teken zien. Een teken dat er werkelijk nog liefde, vrede en begrip is in deze wereld, meer nog zelfs dan zij denken, en zich daaraan mogen optrekken.

Langzaam open ik na een tijdje mijn ogen en kijk mijn vriendinnen één voor één aan. Ik laat ze weten dat we gedragen worden, dat we inderdaad mogen loslaten en erop vertrouwen dat we stuk voor stuk in goede handen zijn. Dat we onze licht mogen laten schijnen voor de mensen om ons heen in een liefdevolle poging om deze wereld te helpen helen. En wanneer ik tot slot vertel dat ik mijn moeders aanwezigheid heb gevoeld, wordt dat bevestigd door één van de vriendinnen die Spiritualist is en contact heeft met de onzichtbare wereld. Tranen van geluk vinden weer hun weg naar buiten en eventjes laat ik me weer onderdompelen in dat wat ik net heb mogen ervaren.

Als christen ben ik van kinds af aan in de voetsporen van mijn moeder getreden en heb mijn geloof diep geworteld in dat wat Jezus ons geleerd heeft. Door deze zielservaring besef ik me echter meer nog dan daarvoor dat Jezus’ armen, waarin ik mij vaak zo veilig voel, niet alleen gevormd worden door mijn medechristenen, maar evenzo door ieder medemens die zich liefdevol met mij wil verbinden.

Yvonne Alefs

Facebooktwitterlinkedin
2 Reactie's
  • cindy
    Geplaatst op 16:18h, 28 augustus Beantwoorden

    Dat vele jouw inzicht mogen ervaren in deze wereld. Hoe stralend zouden we hier met zijn allen rondlopen.

    • Yvonne
      Geplaatst op 07:52h, 31 augustus Beantwoorden

      Geen ‘afgescheidenheid’ meer, maar een eenheid. Dat zou werkelijk prachtig zijn! xxx

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.